dodatek elektrolitowy do płynów infuzyjnych służących żywieniu pozajelitowemu
Wskazanie

Dodatek elektrolitowy do płynów infuzyjnych służących żywieniu pozajelitowemu (ŻP) to preparat zawierający mieszaninę elektrolitów takich jak sód, potas, magnez, wapń, chlorki, fosforany, które dodaje się do roztworów stosowanych w terapii żywieniowej drogą dożylną. Jest to niezbędny element żywienia pozajelitowego, które stosuje się u pacjentów niezdolnych do przyjmowania pokarmów drogą przewodu pokarmowego lub u których podaż doustna jest niewystarczająca.

Wskazania do stosowania dodatków elektrolitowych obejmują głównie sytuacje kliniczne wymagające długotrwałego żywienia pozajelitowego, takie jak: zespół krótkiego jelita, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, choroby zapalne jelit, stany po rozległych zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej, a także u pacjentów w ciężkim stanie ogólnym, np. w sepsie czy oparzeniach.

W Polsce dostępne są preparaty takie jak Addamel N, Decan, Glycophos, Calcium Chloratum WZF, Calcium Gluconate, Magnesium Sulfuricum, Kalium Chloratum WZF. Są one dodawane do worków z żywieniem pozajelitowym według indywidualnych potrzeb pacjenta, które określa się na podstawie badań biochemicznych.

Największe trudności podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego z dodatkiem elektrolitów obejmują: ryzyko niedoboru lub nadmiaru elektrolitów wymagające regularnego monitorowania parametrów biochemicznych, problemy związane z kompatybilnością poszczególnych składników mieszaniny żywieniowej, ryzyko infekcji związanych z cewnikiem centralnym, oraz powikłania metaboliczne takie jak hiperglikemia czy zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Szczególnie trudne jest zbilansowanie potrzeb elektrolitowych u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby lub z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej.