ciężkie zakażenie wywołane przez paciorkowce
Wskazanie

Ciężkie zakażenia paciorkowcowe to infekcje wywołane głównie przez Streptococcus pyogenes (paciorkowiec grupy A), choć inne gatunki jak Streptococcus pneumoniae czy Streptococcus agalactiae (grupa B) również mogą powodować poważne schorzenia. Najcięższymi postaciami zakażeń są: zespół wstrząsu toksycznego, martwicze zapalenie powięzi, zapalenie płuc, posocznica oraz zapalenie wsierdzia. Do zakażeń dochodzi najczęściej poprzez kontakt z uszkodzoną skórą, drogą kropelkową lub przez kontakt z płynami ustrojowymi osoby zakażonej.

Leczenie ciężkich zakażeń paciorkowcowych wymaga pilnej interwencji medycznej i zwykle polega na terapii skojarzonej. Podstawą jest antybiotykoterapia z zastosowaniem penicylin (Penicylina krystaliczna, Augmentin, Amoksiklav), cefalosporyn (Zinacef, Cefuroxim, Rocephin, Tarcefoksym) lub makrolidów w przypadku alergii na penicyliny (Sumamed, Azimycin, Klacid). W cięższych przypadkach stosuje się klindamycynę (Dalacin C, Klimicin) lub wankomycynę (Vancomycin, Edicin). W przypadku rozwijającej się sepsy konieczne może być również zastosowanie leków wspomagających funkcje życiowe oraz monitorowanie na oddziale intensywnej terapii.

Największe trudności w leczeniu ciężkich zakażeń paciorkowcowych to przede wszystkim narastająca oporność na antybiotyki, szybki rozwój choroby prowadzący do niewydolności wielonarządowej oraz opóźniona diagnostyka. Zespół wstrząsu toksycznego i martwicze zapalenie powięzi rozwijają się bardzo dynamicznie, a śmiertelność w tych przypadkach, nawet przy właściwym leczeniu, sięga 30-70%. Dodatkowym wyzwaniem jest identyfikacja miejsca pierwotnego zakażenia, szczególnie w przypadku głębokich zakażeń tkanek miękkich, gdzie konieczna może być interwencja chirurgiczna – usunięcie martwiczych tkanek. Szczególnej uwagi wymagają również pacjenci z upośledzoną odpornością, u których przebieg choroby może być bardziej gwałtowny, a odpowiedź na leczenie słabsza.