choroba zapalna przedniego odcinka gałki ocznej
Wskazanie

Choroba zapalna przedniego odcinka gałki ocznej (anterior uveitis) jest najczęstszą postacią zapalenia błony naczyniowej oka. Charakteryzuje się stanem zapalnym tęczówki i ciała rzęskowego, co prowadzi do objawów takich jak zaczerwienienie oka, ból, nadwrażliwość na światło, zaburzenia widzenia oraz łzawienie. W ostrych przypadkach pacjenci mogą zgłaszać nagłe pogorszenie widzenia i silny dyskomfort. Zapalenie może być idiopatyczne lub wtórne do chorób układowych, takich jak spondyloartropatie, choroba Behçeta, sarkoidoza czy choroby infekcyjne.

W leczeniu choroby zapalnej przedniego odcinka gałki ocznej podstawę stanowią kortykosteroidy, które podaje się miejscowo w postaci kropli. W Polsce stosuje się preparaty takie jak Dexamethason WZF, Dexafree, Flucon, czy Lotemax. W ciężkich przypadkach można zastosować steroidy w iniekcjach okołogałkowych lub ogólnoustrojowo (np. Dexaven, Metypred). Równolegle stosuje się leki rozszerzające źrenicę i porażające mięsień rzęskowy (cykloplegiki), jak Tropicamidum WZF czy Atropinum Sulfuricum WZF, które zapobiegają zrostom tylnym i łagodzą ból. W przypadkach nawracających lub związanych z chorobami układowymi stosuje się leki immunosupresyjne (Methotrexat, Azathioprine, Imuran).

Największą trudnością w leczeniu zapalenia przedniego odcinka oka jest ustalenie przyczyny, co może wymagać szerokiej diagnostyki ogólnoustrojowej. Opóźnienie w rozpoznaniu i leczeniu może prowadzić do powikłań takich jak zrosty tylne, jaskra wtórna, zaćma czy obrzęk plamki żółtej. Wyzwaniem jest również kontrola nawrotów, które występują u około 30-50% pacjentów. Długotrwałe stosowanie steroidów wiąże się z ryzykiem rozwoju jaskry posteroidowej i zaćmy. Istotnym problemem jest także ustalenie optymalnego momentu odstawienia leków, gdyż zbyt wczesne zakończenie terapii może skutkować zaostrzeniem, a zbyt długie – działaniami niepożądanymi leków.