uszkodzenie rogówki wywołane oparzeniem cieplnym
Wskazanie

Uszkodzenie rogówki wywołane oparzeniem cieplnym to poważny stan okulistyczny, który powstaje w wyniku bezpośredniego kontaktu rogówki z wysoką temperaturą (płomienie, gorące płyny, para wodna). Oparzenia cieplne mogą powodować różnego stopnia uszkodzenia: od powierzchownych nadżerek nabłonka rogówki po głębokie uszkodzenia obejmujące zrąb rogówki, prowadzące do bliznowacenia i utraty przejrzystości rogówki.

W leczeniu oparzeń cieplnych rogówki stosuje się kilkuetapowe postępowanie. W fazie ostrej najważniejsze jest zastosowanie kropli nawilżających i regenerujących nabłonek rogówki (np. Solcoseryl, Corneregel), a także kropli antybiotykowych zapobiegających wtórnym infekcjom (np. Lekokaina, Floxal, Tobradex). W cięższych przypadkach stosuje się miejscowo steroidy (np. Dexamethason WZF, Maxitrol), by zmniejszyć reakcję zapalną i ryzyko bliznowacenia.

Przy głębszych uszkodzeniach konieczne jest zastosowanie opatrunków kontaktowych, a w skrajnych przypadkach wykonanie przeszczepienia rogówki. W Polsce w leczeniu pooparzeniowych ubytków rogówki wykorzystuje się także autologiczne surowicze krople (przygotowywane z krwi pacjenta) oraz preparaty zawierające czynniki wzrostu, jak Cacicol.

Największą trudnością w leczeniu pacjenta z oparzeniem cieplnym rogówki jest zapobieganie powikłaniom długoterminowym, takim jak bliznowacenie, neowaskularyzacja rogówki (przerastanie naczyń krwionośnych), zaburzenia przejrzystości rogówki i wtórne zakażenia. Proces gojenia może być długotrwały, a przywrócenie pełnej przejrzystości rogówki nie zawsze jest możliwe. Dodatkowym wyzwaniem jest odpowiednie zbilansowanie leczenia przeciwzapalnego, które z jednej strony zmniejsza bliznowacenie, z drugiej jednak – przedłużone stosowanie steroidów może opóźniać gojenie i zwiększać ryzyko zakażeń. Pacjenci wymagają regularnych kontroli okulistycznych oraz często długotrwałej terapii nawilżającej.