Właściwości farmakokinetyczne
Bemiparyna sodowa

Właściwości farmakokinetyczne bemiparyny sodowej

Właściwości farmakokinetyczne bemiparyny sodowej są oceniane poprzez pomiar aktywności hamującej czynnik Xa w osoczu przy użyciu metody amidolitycznej, odnoszącej się do Pierwszego Międzynarodowego Wzorca Heparyny Drobnocząsteczkowej WHO (NIBSC). Proces wchłaniania i eliminacji bemiparyny charakteryzuje się kinetyką liniową pierwszego rzędu.¹

Absorpcja i biodostępność

Po podskórnym wstrzyknięciu bemiparyna sodowa cechuje się szybkim wchłanianiem i wysoką biodostępnością wynoszącą 96%. Maksymalne działanie hamujące względem czynnika Xa w osoczu obserwuje się w różnym czasie, zależnie od zastosowanej dawki:²

• Dla dawek profilaktycznych (2500 j.m. i 3500 j.m.) – maksimum występuje po 2-3 godzinach od podania
• Dla dawek terapeutycznych (5000 j.m., 7500 j.m., 10000 j.m. i 12500 j.m.) – maksimum obserwuje się po 3-4 godzinach od podania

³

Maksymalne aktywności anty-Xa

W zależności od stosowanej dawki bemiparyna osiąga następujące maksymalne wartości aktywności hamującej czynnik Xa:

⁴

Warto zauważyć, że w przypadku dawek profilaktycznych (2500 j.m. i 3500 j.m.) oraz dawki terapeutycznej 5000 j.m. nie wykazano aktywności hamującej wobec czynnika IIa. Aktywność anty-IIa na poziomie 0,01 j.m./mL zaobserwowano dopiero przy dawkach 7500 j.m., 10000 j.m. i 12500 j.m.⁵

Eliminacja

Okres półtrwania bemiparyny sodowej przy dawkach w zakresie od 2500 j.m. do 12500 j.m. wynosi od 5 do 6 godzin, co uzasadnia wygodne, jednokrotne dawkowanie dobowe. Aktualnie brak jest szczegółowych danych dotyczących wiązania bemiparyny z białkami osocza, jej biotransformacji oraz dróg eliminacji u ludzi.⁶

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

Analiza farmakokinetyczna porównująca młodych zdrowych ochotników oraz osoby w podeszłym wieku (>65 lat) wykazała brak istotnych różnic w profilu farmakokinetycznym bemiparyny pomiędzy tymi grupami, pod warunkiem zachowanej prawidłowej czynności nerek.^{65 lat) wskazują na brak istotnych różnic w profil kinetyczny bemiparyny u osób młodych i w podeszłym wieku, gdy czynność nerek nie jest zaburzona.”>7}

Zaburzenia czynności nerek

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u osób młodych oraz u osób w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek o różnym stopniu nasilenia (klirens kreatyniny <80 mL/min) wykazały istotną korelację pomiędzy klirensem kreatyniny a większością parametrów farmakokinetycznych aktywności anty-Xa. Szczególnie ważne jest, że ekspozycja na bemiparynę (określona przez pole pod krzywą AUC aktywności anty-Xa) była znacząco wyższa u ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) w porównaniu z pozostałymi grupami.<sup data-drug="Zibor" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Zaburzenia czynności nerek: […] wyniki analizy właściwości farmakokinetycznych w badaniu klinicznym, przeprowadzonym u osób młodych oraz u osób w podeszłym wieku, cierpiących na zaburzenia czynności nerek o zróżnicowanym nasileniu (klirens kreatyniny <80 mL/min), przy podawaniu wielokrotnej dawki profilaktycznej (3 500 j.m. na dobę) oraz pojedynczej dawki terapeutycznej (115 j.m./kg) bemiparyny wykazały wzajemną zależność pomiędzy klirensem kreatyniny oraz większością właściwości farmakokinetycznych aktywności anty-Xa. Ponadto, wykazano, że oddziaływanie bemiparyny (na podstawie pola pod krzywa AUC aktywności anty-Xa) było znacznie wyższe w grupie ochotników, cierpiących na ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny 8

Przeprowadzono symulacje farmakokinetyczne w celu oceny profilu bemiparyny po podaniu kolejnych dawek dobowych:

Dawki profilaktyczne w zaburzeniach czynności nerek

Dla dawki 3500 j.m. podawanej raz na dobę, średnia maksymalna aktywność anty-Xa (Amax) po 10 dawkach wynosiła dla wszystkich grup pomiędzy 0,35 i 0,60 j.m. anty-Xa/mL. Jednakże w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek u jednego ochotnika odnotowano Amax=0,81 j.m. anty-Xa/mL po dziesiątej dawce.<sup data-drug="Zibor" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Średnia maksymalna aktywność anty-Xa (Amax) symulowana dla 10 dawek profilaktycznych (3 500 j.m. na dobę) wynosiła dla wszystkich grup pomiędzy 0,35 i 0,60 j.m. anty-Xa/mL. Niemniej, w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 9

Po zmniejszeniu dawki do 2500 j.m. na dobę, model przewidywał wartości Amax poniżej 0,60 j.m. anty-Xa/mL (średnia Amax=0,42 j.m. anty-Xa/mL) dla wszystkich ochotników z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.¹⁰

Dawki terapeutyczne w zaburzeniach czynności nerek

Prognozowana średnia wartość Amax po podaniu 10 dawek terapeutycznych (115 j.m./kg na dobę) mieściła się między 0,89 i 1,22 j.m. anty-Xa/mL we wszystkich grupach. Jednak u jednego ochotnika z grupy z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek stwierdzono wartość Amax=2,09 j.m. anty-Xa/mL po podaniu ostatniej dawki.¹¹

Przy symulacji zmniejszenia dawki do 75% dawki terapeutycznej (86,25 j.m./kg na dobę), przewidywana wartość Amax wynosiła 1,60 j.m. anty-Xa/mL dla wymienionego ochotnika, a średnia wartość Amax (0,91 j.m. anty-Xa/mL) w grupie z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek mieściła się w przedziale odnotowanym dla pozostałych grup, co wskazuje na brak konieczności dodatkowej modyfikacji dawkowania.¹²