Leki zawierające w składzie
oksacylina

Oksacylina to półsyntetyczny antybiotyk z grupy penicylin przeciwgronkowcowych, opornych na działanie penicylinazy. Mechanizm działania oksacyliny polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez wiązanie się z białkami wiążącymi penicylinę (PBP), co prowadzi do zaburzenia integralności ściany komórkowej i ostatecznie do śmierci komórki bakteryjnej.

Oksacylina jest stosowana głównie w leczeniu zakażeń wywołanych przez gronkowce, w tym Staphylococcus aureus wytwarzające penicylinazę, ale wrażliwe na metycylinę (MSSA). Antybiotyk ten wykazuje skuteczność w zakażeniach skóry i tkanek miękkich, zakażeniach kości i stawów, zapaleniu wsierdzia, bakteriemii oraz zapaleniu płuc wywołanych przez wrażliwe szczepy bakterii.

W Polsce oksacylina dostępna jest pod nazwą handlową Oxacillin, występuje w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań. Należy do tej samej grupy antybiotyków co kloksacylina i dikloksacylina, które również są oporne na działanie penicylinazy.

Największą zaletą oksacyliny jest jej skuteczność wobec gronkowców wytwarzających penicylinazę, które stanowią znaczący problem kliniczny. Dzięki swojej strukturze chemicznej, oksacylina jest odporna na działanie tego enzymu, co pozwala na skuteczne leczenie zakażeń wywołanych przez oporne szczepy. Ponadto, oksacylina charakteryzuje się dobrą penetracją do tkanek i stosunkowo niewielką toksycznością.

Do najważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem oksacyliny należą reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, które mogą wystąpić u pacjentów z alergią na penicyliny. Ponadto, długotrwałe stosowanie może prowadzić do rozwoju oporności bakterii. Oksacylina może również powodować działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek. W rzadkich przypadkach może dochodzić do neutropenii czy małopłytkowości. Istotnym ograniczeniem jest również brak skuteczności wobec gronkowców opornych na metycylinę (MRSA).