Leki zawierające w składzie
linkomycyna
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje
- Przeciwwskazania stosowania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania
Linkomycyna to antybiotyk z grupy linkozamidów, który działa poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych. Działa bakteriostatycznie lub bakteriobójczo, głównie przeciwko bakteriom beztlenowym i niektórym bakteriom Gram-dodatnim, w tym paciorkowcom, gronkowcom oraz bakteriom beztlenowym jak Bacteroides fragilis. Linkomycyna wiąże się z podjednostką 50S rybosomu bakteryjnego, zapobiegając wydłużaniu łańcucha peptydowego, co prowadzi do zahamowania wzrostu bakterii.
Na polskim rynku linkomycyna występuje w takich preparatach jak Lincocin (iniekcje) oraz w preparatach weterynaryjnych. Często stosuje się także nowszy analog linkomycyny – klindamycynę, która ma lepszą biodostępność i szersze spektrum działania (preparaty: Clindacne, Clindamycin, Dalacin C, Klimicin).
Główne zalety stosowania linkomycyny to jej skuteczność wobec bakterii beztlenowych, dobra penetracja do tkanek (w tym do kości i stawów), możliwość stosowania u pacjentów z alergią na antybiotyki beta-laktamowe oraz skuteczność w leczeniu zakażeń skóry i tkanek miękkich. Antybiotyk ten osiąga wysokie stężenia w kościach, co czyni go przydatnym w leczeniu zakażeń kostno-stawowych.
Do najpoważniejszych zagrożeń związanych ze stosowaniem linkomycyny należy ryzyko wystąpienia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywoływanego przez Clostridioides difficile, które może rozwinąć się nawet kilka tygodni po zakończeniu terapii. Inne działania niepożądane obejmują reakcje alergiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), zmiany w obrazie krwi oraz zaburzenia funkcji wątroby. Ze względu na te ryzyka, linkomycyna została w dużej mierze zastąpiona przez klindamycynę w praktyce klinicznej.
Lista leków z tym składnikiem
-
Lincocin – Roztwór do wstrzykiwań i infuzji – 300 mg/ml
Jest to roztwór do wstrzykiwań zawierający 300 mg linkomycyny w 1 ml oraz alkohol benzylowy jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu poważnych zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie beztlenowe, paciorkowce oraz gronkowce. Lek jest wskazany m.in. w infekcjach dróg oddechowych, skóry, tkanek miękkich, kości, stawów oraz w przypadku posocznicy. Zawsze należy rozważyć ryzyko działań niepożądanych i ewentualną możliwość zastosowania alternatywnego antybiotyku.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynnaKategoria leku -
Lincocin – Kapsułki – 500 mg
Lek zawiera 500 mg linkomycyny w postaci chlorowodorku linkomycyny oraz laktozę jednowodną jako substancję pomocniczą. Stosuje się go w leczeniu ciężkich zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie beztlenowe, paciorkowce oraz gronkowce. Wskazany jest między innymi przy zakażeniach górnych i dolnych dróg oddechowych, skóry, tkanek miękkich, kości oraz stawów. Ze względu na ryzyko działań niepożądanych, wybór tego leku powinien uwzględniać oficjalne zalecenia dotyczące antybiotykoterapii.
Wskazania do stosowaniaSubstancja czynnaKategoria leku