Właściwości farmakokinetyczne
Vesisol 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne solifenacyny bursztynianu

Solifenacyna bursztynian jest substancją czynną produktu leczniczego Vesisol, dostępnego w postaci tabletek powlekanych w dawkach 5 mg i 10 mg. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę farmakokinetyczną tego leku, obejmującą proces wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu oraz wydalania substancji czynnej.¹

Wchłanianie

Po doustnym podaniu tabletek Vesisol, solifenacyna wykazuje następujące parametry wchłaniania:²

• Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po 3-8 godzinach od przyjęcia
• Czas tmax nie zależy od zastosowanej dawki leku
• Cmax oraz AUC (pole pod krzywą) zwiększają się proporcjonalnie do dawki w zakresie od 5 mg do 40 mg
• Całkowita biodostępność wynosi około 90%
• Przyjmowanie posiłków nie wpływa na wartości Cmax i AUC solifenacyny

Dystrybucja

Solifenacyna po przedostaniu się do krwiobiegu charakteryzuje się określonymi parametrami dystrybucji w organizmie:³

• Pozorna objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi około 600 litrów
• Wiązanie z białkami osocza jest wysokie i wynosi około 98%
• Solifenacyna wiąże się głównie z kwaśną α1-glikoproteiną

Metabolizm

Proces biotransformacji solifenacyny przebiega następująco:⁴

• Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie
• Głównym enzymem odpowiedzialnym za metabolizm jest cytochrom P450 3A4 (CYP3A4)
• Istnieją również alternatywne szlaki metaboliczne uczestniczące w przemianach solifenacyny
• Klirens układowy solifenacyny wynosi około 9,5 litra na godzinę
• Okres półtrwania w fazie końcowej mieści się w zakresie 45-68 godzin

Po podaniu doustnym leku w osoczu zidentyfikowano następujące metabolity:

1. 4R-hydroksysolifenacyna – metabolit czynny farmakologicznie
2. N-glukuronid – metabolit farmakologicznie nieczynny
3. N-tlenek – metabolit farmakologicznie nieczynny
4. 4R-hydroksy-N-tlenek solifenacyny – metabolit farmakologicznie nieczynny

Wydalanie

Solifenacyna i jej metabolity są wydalane z organizmu według następującego schematu:⁵

• Po 26 dniach od podania pojedynczej dawki 10 mg solifenacyny znakowanej izotopem 14C:
• Około 70% aktywności promieniotwórczej wykryto w moczu
• Około 23% aktywności promieniotwórczej wykryto w kale

W moczu zidentyfikowano następujący rozkład aktywności promieniotwórczej:

• 11% – substancja czynna w postaci niezmienionej
• 18% – N-tlenek
• 9% – 4R-hydroksy-N-tlenek
• 8% – 4R-hydroksymetabolit (czynny metabolit)

Liniowa zależność farmakokinetyki od dawki

W zakresie dawek terapeutycznych farmakokinetyka solifenacyny wykazuje liniową zależność od dawki.⁶

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zależność od wieku

Parametry farmakokinetyczne solifenacyny w zależności od wieku pacjenta przedstawiają się następująco:⁷

• Dostosowanie dawki w zależności od wieku pacjenta nie jest konieczne
• Ekspozycja na solifenacynę (wyrażona jako AUC) po podaniu solifenacyny bursztynianu (5 mg i 10 mg raz na dobę) była podobna u osób w podeszłym wieku (65-80 lat) i u osób młodych (poniżej 55 lat)
• Średnia szybkość wchłaniania (wyrażona jako tmax) była nieco mniejsza u osób w podeszłym wieku
• Okres półtrwania w fazie końcowej był u osób w podeszłym wieku o około 20% dłuższy
• Powyższe umiarkowane różnice nie mają istotnego znaczenia klinicznego

Należy zaznaczyć, że farmakokinetyka solifenacyny nie została oceniona u dzieci i młodzieży.⁸

Zależność od płci

Farmakokinetyka solifenacyny nie wykazuje zależności od płci pacjenta.⁹

Zależność od rasy

Farmakokinetyka solifenacyny nie jest uzależniona od rasy pacjenta.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

Stopień zaburzeń czynności nerek ma istotny wpływ na farmakokinetykę solifenacyny:¹¹

• Pacjenci z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek:
  • Wartości AUC i Cmax nie różniły się istotnie od wartości stwierdzanych u zdrowych ochotników
• Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤30 ml/min):
  • Ekspozycja na solifenacynę była istotnie większa niż w grupie kontrolnej
  • Cmax zwiększone o około 30%
  • AUC zwiększone o ponad 100%
  • t1/2 wydłużony o ponad 60%
• Wykazano istotną statystycznie zależność między klirensem kreatyniny a klirensem solifenacyny

Warto zaznaczyć, że farmakokinetyka solifenacyny nie była oceniana u pacjentów poddawanych hemodializie.¹²

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę solifenacyny przedstawia się następująco:¹³

• Pacjenci z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w klasyfikacji Childa-Pugha):
  • Cmax pozostaje niezmienione
  • AUC zwiększa się o 60%
  • t1/2 wydłuża się dwukrotnie

Należy zaznaczyć, że farmakokinetyka solifenacyny nie była oceniana u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁴