Właściwości farmakodynamiczne
Trimeductan MR 35 mg

Mechanizm działania trimetazydyny

Trimetazydyna wykazuje działanie cytoprotekcyjne, co zostało potwierdzone zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo. Substancja czynna chroni struktury i funkcje komórek różnych tkanek i narządów przed niekorzystnymi skutkami niedotlenienia i niedokrwienia. Mechanizm ochronny polega przede wszystkim na zapobieganiu zmniejszeniu stężenia wewnątrzkomórkowego ATP, przedłużeniu prawidłowego funkcjonowania pompy sodowo-potasowej oraz utrzymaniu homeostazy komórkowej.¹

Działanie cytoprotekcyjne obserwuje się przede wszystkim w mięśniu serca i narządach neurosensorycznych. Co istotne, efekty te występują bez wywoływania działania hemodynamicznego oraz bez wpływu na naczynia krwionośne.²

Wpływ na metabolizm komórki

Podstawowym mechanizmem molekularnym działania trimetazydyny jest hamowanie β-oksydacji kwasów tłuszczowych. Substancja blokuje tiolazę długołańcuchowego 3-ketoacylokoenzymu A, co prowadzi do nasilenia procesu utleniania glukozy. Jest to kluczowe w warunkach niedokrwienia, ponieważ w procesie metabolizmu glukozy komórka zużywa mniej tlenu niż podczas β-oksydacji kwasów tłuszczowych. Poprzez nasilenie utleniania glukozy, trimetazydyna optymalizuje procesy energetyczne w komórkach, co pozwala na utrzymanie prawidłowego metabolizmu komórkowego w warunkach niedokrwienia.³

Rezultat działania farmakodynamicznego

U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, trimetazydyna działa jako czynnik metaboliczny, który pozwala na zachowanie odpowiedniego wewnątrzkomórkowego stężenia wysokoenergetycznych fosforanów w mięśniu sercowym. Dzięki temu lek wykazuje działanie przeciwniedokrwienne bez jednoczesnego wpływu na parametry hemodynamiczne organizmu.⁴

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania

Przeprowadzone badania kliniczne wykazały skuteczność i bezpieczeństwo stosowania trimetazydyny w leczeniu pacjentów z przewlekłą dławicą piersiową. Lek może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, gdy korzyści z innych leków przeciwniedokrwiennych są niewystarczające.⁵

Badanie TRIMPOL-II

W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu TRIMPOL-II, przeprowadzonym na grupie 426 pacjentów, oceniano skuteczność trimetazydyny w dawce 60 mg/dobę dodanej do terapii metoprololem (100 mg/dobę, podawane jako 50 mg dwa razy dziennie) przez okres 12 tygodni. W porównaniu z placebo, zastosowanie trimetazydyny spowodowało znaczącą statystycznie poprawę zarówno parametrów elektrokardiograficznej próby wysiłkowej, jak i objawów klinicznych:⁶

• Wydłużenie całkowitego czasu trwania wysiłku o 20,1 s (p=0,023)
• Zwiększenie całkowitej wartości wykonanej pracy o 0,54 METs (p=0,001)
• Wydłużenie czasu do obniżenia odcinka ST o 1 mm o 33,4 s (p=0,003)
• Wydłużenie czasu do wystąpienia bólu dławicowego o 33,9 s (p<0,001)
• Zmniejszenie częstości bólów dławicowych o 0,73/tydzień (p=0,014)
• Zmniejszenie liczby przyjmowanych tabletek krótko działających azotanów o 0,63/tydzień (p=0,032)

Co istotne, powyższe korzystne efekty uzyskano bez wpływu na parametry hemodynamiczne pacjentów.<sup data-drug="Trimeductan MR" data-section="Właściwości farmakodynamiczne" title="wydłużenie całkowitego czas trwania wysiłku o 20,1 s; p=0,023, zwiększenie całkowitej wartości wykonanej pracy o 0,54 METs; p=0,001, wydłużenie czasu do obniżenia odcinka ST o 1 mm o 33,4 s; p=0,003, wydłużenie czasu do wystąpienia bólu dławicowego o 33,9 s; p7

Badanie Sellier

W randomizowanym, podwójnie zaślepionym, kontrolowanym placebo badaniu Sellier, obejmującym 223 pacjentów, oceniano skuteczność trimetazydyny w postaci dichlorowodorku w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawce 35 mg dwa razy na dobę, dodanej do atenololu w dawce 50 mg raz na dobę. Terapia trwała 8 tygodni.⁸

W podgrupie 173 pacjentów, po 12 godzinach od przyjęcia leku, zaobserwowano znaczące statystycznie wydłużenie czasu do obniżenia odcinka ST o 1 mm podczas próby wysiłkowej w porównaniu do placebo. Różnica wynosiła 34,4 s (p=0,03). Stwierdzono również znaczącą różnicę w zakresie czasu do wystąpienia bólu dławicowego (p=0,049). Nie zaobserwowano natomiast istotnych różnic między grupami w odniesieniu do innych wtórnych punktów końcowych, takich jak całkowity czas trwania wysiłku, całkowita wartość wykonanej pracy czy kliniczne punkty końcowe.⁹

Badanie Vasco

W randomizowanym, podwójnie zaślepionym badaniu Vasco, trwającym trzy miesiące, z udziałem 1962 pacjentów otrzymujących atenolol w dawce 50 mg/dobę, porównywano skuteczność dwóch dawek trimetazydyny (w postaci dichlorowodorku): 70 mg/dobę i 140 mg/dobę w stosunku do placebo.¹⁰

W całej badanej populacji, obejmującej zarówno pacjentów bez objawów, jak i pacjentów z objawami, trimetazydyna nie wykazała korzyści w odniesieniu do ergometrycznych punktów końcowych (takich jak całkowity czas trwania wysiłku, czas do obniżenia odcinka ST o 1 mm oraz czas do wystąpienia bólu dławicowego) ani w zakresie punktów końcowych o charakterze klinicznym.¹¹

Jednak w analizie post-hoc w podgrupie pacjentów z objawami (n=1574) stwierdzono, że trimetazydyna w postaci dichlorowodorku w dawce 140 mg/dobę znacząco wydłużyła:

• Całkowity czas trwania wysiłku o 23,8 s w porównaniu do 13,1 s w grupie placebo (p=0,001)
• Czas do wystąpienia bólu dławicowego o 46,3 s w porównaniu do 32,5 s w grupie placebo (p=0,005)

Wyniki te wskazują na potencjalną korzyść ze stosowania wyższej dawki trimetazydyny u pacjentów z objawową chorobą niedokrwienną serca.¹²