Przedawkowanie leku Sulfasalazin EN Krka

Przedawkowanie sulfasalazyny może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w skrajnych przypadkach nawet do zgonu. Udokumentowano przypadek, w którym osoba dorosła po przyjęciu 25 g sulfasalazyny doświadczyła objawów łagodnego zatrucia, mimo wcześniejszego zastosowania płukania żołądka. ¹

Przypadki zatrucia śmiertelnego

Znane są przypadki śmiertelnego zatrucia sulfasalazyną. Udokumentowano przypadek zgonu osoby dorosłej po przyjęciu 43 g sulfasalazyny w ciągu 24 godzin. Przyczyną śmierci była sulfhemoglobinemia oraz methemoglobinemia. ²

Należy zwrócić szczególną uwagę na możliwość wystąpienia objawów alergicznych po przedawkowaniu sulfasalazyny. U noworodków istnieje ryzyko rozwoju żółtaczki jąder podkorowych w przypadku ekspozycji na wysokie dawki leku. ³

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie sulfasalazyny, podobnie jak innych sulfonamidów, może manifestować się różnorodnymi objawami klinicznymi, dotyczącymi wielu układów i narządów. ⁴

Toksyczność sulfasalazyny może objawiać się nudnościami i wymiotami jako pierwszymi symptomami zatrucia. W układzie moczowym może wystąpić krystaluria, krwiomocz, skąpomocz, a w poważniejszych przypadkach – bezmocz. ⁵

Zaburzenia metaboliczne mogą przejawiać się hipoglikemią. W układzie krwionośnym przedawkowanie może prowadzić do powstania methemoglobinemii, której widocznym objawem jest sinica. W skrajnych przypadkach może rozwinąć się sulfhemoglobinemia. ⁶

Przedawkowanie może również wpływać na ośrodkowy układ nerwowy oraz powodować reakcje nadwrażliwości, takie jak zmiany w morfologii krwi (w tym potencjalnie śmiertelna agranulocytoza), pokrzywka czy zapalenie wielonerwowe. ⁷

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania sulfasalazyny powinno być wdrożone niezwłocznie i obejmować następujące działania:

1. Płukanie żołądka we wczesnym stadium zatrucia
2. Podanie węgla aktywowanego w celu zmniejszenia wchłaniania leku
3. Dożylne podanie dużej ilości płynów dla zapewnienia zwiększonej diurezy
4. Alkalizacja moczu poprzez dożylne podanie wodorowęglanu sodu
5. Monitorowanie funkcji nerek ze względu na ryzysko skąpomoczu i bezmoczu
6. W przypadku bezmoczu – rozważenie dializy

W przypadkach znacznej methemoglobinemii, objawiającej się sinicą, zaleca się powolny wlew dożylny metylotioniny (błękitu metylenowego) w dawce 1-2 mg/kg masy ciała. ⁸

Poza wyżej wymienionymi działaniami, stosuje się leczenie objawowe dostosowane do indywidualnego stanu pacjenta. W ciężkich przypadkach sulfhemoglobinemii można rozważyć wymienne przetoczenie krwi. ⁹