Właściwości farmakokinetyczne
Seretide 125 (125 mcg + 25 mcg)/dawkę inh.

Właściwości farmakokinetyczne leku Seretide

Produkty z linii Seretide zawierają dwie substancje czynne – salmeterol (w postaci salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazonu propionian, które są podawane w formie aerozolu inhalacyjnego. Właściwości farmakokinetyczne tych substancji podczas jednoczesnego podawania wziewnego są podobne do obserwowanych przy podawaniu każdej z nich oddzielnie. Z tego powodu poniższa charakterystyka uwzględnia właściwości farmakokinetyczne obu składników rozpatrywanych osobno.¹

Farmakokinetyka salmeterolu

Salmeterol charakteryzuje się działaniem miejscowym w płucach, co sprawia, że stężenia osiągane w osoczu krwi nie stanowią bezpośredniego wskaźnika jego efektu terapeutycznego. Należy podkreślić, że istnieje stosunkowo niewiele danych dotyczących właściwości farmakokinetycznych tej substancji, co wynika z technicznych trudności w oznaczaniu jej stężeń w osoczu. Po podaniu wziewnym w dawkach terapeutycznych stężenia salmeterolu w osoczu są bardzo niskie i wynoszą około 200 pikogramów/ml lub mniej.²

Farmakokinetyka flutykazonu propionianu

Biodostępność flutykazonu propionianu po jednorazowym podaniu wziewnym u osób zdrowych wynosi od 5 do 11% dawki nominalnej, przy czym wartość ta jest zależna od typu zastosowanego inhalatora. U pacjentów z astmą zaobserwowano mniejszą ekspozycję ogólnoustrojową na flutykazonu propionian podawany drogą wziewną w porównaniu do osób zdrowych.³

Wchłanianie ogólnoustrojowe flutykazonu propionianu zachodzi głównie w płucach i ma dwufazowy charakter – początkowo jest szybkie, a następnie staje się powolne. Część dawki inhalacyjnej może zostać połknięta i przedostać się do przewodu pokarmowego, jednak ekspozycja ogólnoustrojowa wynikająca z tej drogi jest minimalna (około 1%) ze względu na słabą rozpuszczalność leku w wodzie oraz efekt pierwszego przejścia. Warto zaznaczyć, że istnieje liniowa zależność między podaną dawką a ekspozycją ogólnoustrojową.⁴

Dystrybucja i wiązanie z białkami flutykazonu propionianu charakteryzują się wysokim klirensem osoczowym (1150 ml/min), dużą objętością dystrybucji w stanie stacjonarnym (około 300 l) oraz okresem półtrwania wynoszącym około 8 godzin. Substancja w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza – na poziomie 91%.⁵

Metabolizm i eliminacja flutykazonu propionianu przebiega głównie przez szybkie usuwanie z krążenia ogólnoustrojowego. Głównym szlakiem metabolicznym jest biotransformacja do nieaktywnej pochodnej kwasu karboksylowego, katalizowana przez izoenzym 3A4 cytochromu P450. W kale zidentyfikowano również inne, niescharakteryzowane metabolity. Udział nerek w eliminacji flutykazonu propionianu jest pomijalny – mniej niż 5% dawki jest wydalane z moczem, głównie w postaci metabolitów. Większość dawki ulega wydaleniu z kałem w formie metabolitów oraz niezmienionego leku.⁶

Farmakokinetyka u dzieci i młodzieży

Przeprowadzono badanie właściwości farmakokinetycznych produktu Seretide u 31 dzieci z łagodną astmą w wieku od 4 do 11 lat. Pacjenci otrzymywali lek przez 21 dni w jednym z trzech schematów dawkowania:

• Seretide o mocy (50 μg + 25 μg)/dawkę inhalacyjną – dwie inhalacje dwa razy na dobę
• Seretide o mocy (50 μg + 25 μg)/dawkę inhalacyjną z zastosowaniem komory inhalacyjnej – dwie inhalacje dwa razy na dobę
• Seretide Dysk o mocy (100 μg + 50 μg)/dawkę inhalacyjną – jedna inhalacja dwa razy na dobę

Wyniki badania wykazały, że ekspozycja ogólnoustrojowa na flutykazonu propionian była na podobnym poziomie przy stosowaniu produktu Seretide w postaci aerozolu inhalacyjnego z komorą inhalacyjną (107 pg·h/ml [95%CI: 45,7; 252,2]) oraz Seretide Dysk (138 pg·h/ml [95%CI: 69,3; 273,2]). Natomiast w przypadku stosowania produktu Seretide w postaci aerozolu inhalacyjnego bez komory inhalacyjnej ekspozycja ogólnoustrojowa była znacząco mniejsza i wynosiła 24 pg·h/ml [95%CI: 9,6; 60,2].⁷

W odniesieniu do salmeterolu, ekspozycja ogólnoustrojowa była na zbliżonym poziomie dla wszystkich badanych postaci i sposobów podania leku:

Powyższe dane wskazują, że ekspozycja ogólnoustrojowa na salmeterol nie była istotnie zależna od zastosowanej postaci leku i sposobu podania u dzieci z astmą w badanej grupie wiekowej.⁸