Przedawkowanie leku Septogard

Przedawkowanie chlorowodorku benzydaminy, substancji czynnej leku Septogard, jest zjawiskiem, które wymaga właściwego rozpoznania i postępowania terapeutycznego. Działanie toksyczne obserwuje się zwykle po doustnym połknięciu znacznych ilości substancji czynnej, przekraczających 300 mg benzydaminy. Należy podkreślić, że lek w postaci aerozolu do stosowania w jamie ustnej zawiera 1,5 mg/ml chlorowodorku benzydaminy, a pojedyncza dawka zawiera zaledwie 0,255 mg substancji czynnej, co stanowi niewielki ułamek dawki toksycznej.¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Objawy związane z przedawkowaniem benzydaminy manifestują się głównie w obrębie dwóch układów: żołądkowo-jelitowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Symptomatologia jest zróżnicowana i może przybierać różne nasilenie w zależności od przyjętej dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta.²

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku ostrego przedawkowania benzydaminy, właściwe postępowanie terapeutyczne powinno koncentrować się na leczeniu objawowym, gdyż nie istnieje specyficzne antidotum. Strategia terapeutyczna obejmuje:³

• Ścisłą obserwację kliniczną – pacjenci powinni pozostawać pod stałym nadzorem medycznym, z regularnym monitorowaniem parametrów życiowych⁴
• Leczenie podtrzymujące – ukierunkowane na utrzymanie podstawowych funkcji życiowych organizmu⁵
• Odpowiednie nawodnienie – ma kluczowe znaczenie dla przyspieszenia eliminacji substancji czynnej z organizmu oraz zapobiegania powikłaniom⁶

Warto podkreślić, że ze względu na zawartość etanolu (96%) w ilości 13,6 mg w pojedynczej dawce aerozolu (80,0 mg w 1 ml), a także obecność metylu parahydroksybenzoesanu (E 218) w ilości 0,17 mg w pojedynczej dawce (1,0 mg w 1 ml), w przypadku przedawkowania należy również uwzględnić potencjalne działania niepożądane tych substancji pomocniczych.⁷

Uwarunkowania kliniczne przedawkowania

Należy zaznaczyć, że przedawkowanie produktu Septogard w postaci aerozolu do stosowania w jamie ustnej jest zjawiskiem rzadkim, ze względu na stosunkowo niskie stężenie substancji czynnej (1,5 mg/ml) oraz zazwyczaj miejscową aplikację. Ryzyko kliniczne wzrasta przy intencjonalnym lub przypadkowym połknięciu znacznych ilości preparatu.⁸

Rozpoznanie przedawkowania opiera się głównie na wywiadzie dotyczącym przyjętej ilości preparatu oraz charakterystycznych objawach klinicznych. Komplikacje mogą wystąpić szczególnie u pacjentów z chorobami współistniejącymi, zwłaszcza dotyczącymi przewodu pokarmowego lub ośrodkowego układu nerwowego.⁹