Właściwości farmakokinetyczne
Osaver 10 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Osaver

Olmesartan medoksomil, substancja czynna leku Osaver, wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, które determinują jego skuteczność terapeutyczną w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych tego leku z uwzględnieniem absorpcji, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Olmesartan medoksomil jest prolekiem, który podlega szybkiej biotransformacji do aktywnej formy podczas wchłaniania z przewodu pokarmowego. Proces ten zachodzi dzięki działaniu esteraz obecnych w błonie śluzowej jelita oraz w krwi żyły wrotnej. Co istotne, ani niezmieniona forma olmesartanu medoksomilu, ani łańcuchy boczne cząsteczki medoksomilu nie są wykrywalne w osoczu lub wydzielinach organizmu.²

Biodostępność absolutna olmesartanu po podaniu doustnym w postaci tabletek wynosi średnio 25,6%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, bo już po około 2 godzinach od przyjęcia dawki. Stężenie olmesartanu w osoczu zwiększa się liniowo wraz ze wzrostem dawki doustnej do około 80 mg.³

Ważną z klinicznego punktu widzenia właściwością leku jest niewielki wpływ pokarmu na jego biodostępność. Dzięki temu Osaver może być przyjmowany niezależnie od posiłków, co zwiększa wygodę stosowania i potencjalnie poprawia współpracę pacjenta.⁴

Dystrybucja

Olmesartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, wynoszącym aż 99,7%. Pomimo tego, interakcje z innymi lekami polegające na wypieraniu olmesartanu z połączeń z białkami mają niewielkie znaczenie kliniczne, co potwierdzają badania wykazujące brak istotnych klinicznie interakcji między olmesartanem medoksomilem a warfaryną.⁵

Średnia objętość dystrybucji olmesartanu po podaniu dożylnym jest stosunkowo niewielka i wynosi 16-29 l. Stopień wiązania olmesartanu z komórkami krwi nie ma istotnego znaczenia klinicznego. Nie obserwowano również żadnych istotnych klinicznie różnic w farmakokinetyce olmesartanu zależnych od płci.⁶

Metabolizm

Metabolizm olmesartanu medoksomilu jest specyficzny i odbywa się głównie poprzez hydrolizę prowadzącą do powstania farmakologicznie aktywnego metabolitu – olmesartanu. Po podaniu doustnym olmesartan medoksomil ulega szybkiej konwersji w błonie śluzowej jelita i krwi żyły wrotnej. Nie wykryto innych istotnych metabolitów olmesartanu, co wskazuje na prostą drogę jego metabolizmu.⁷

Eliminacja

Olmesartan charakteryzuje się całkowitym klirensem osoczowym wynoszącym około 1,3 l/h (CV, 19%), który jest stosunkowo wolny w porównaniu z wątrobowym przepływem krwi (około 90 l/h). Eliminacja leku odbywa się dwoma głównymi drogami:⁸

• Przez nerki – około 40% wchłoniętej dawki
• Poprzez wydalanie wątrobowo-żółciowe – około 60% wchłoniętej dawki

Po podaniu pojedynczej doustnej dawki olmesartanu medoksomilu znakowanego izotopem węgla 14C, 10-16% podanej dawki wykrywano w moczu (większość w ciągu pierwszych 24 godzin), natomiast pozostała część była wykrywana w kale.⁹

Na podstawie biodostępności wynoszącej 25,6% można stwierdzić, że wchłonięty olmesartan jest wydalany zarówno przez nerki (około 40%), jak i drogą wątrobowo-żółciową (około 60%). Krążenie jelitowo-wątrobowe olmesartanu ma ograniczone znaczenie. Ze względu na znaczący udział wydalania żółciowego, stosowanie leku u pacjentów z niedrożnością dróg żółciowych jest przeciwwskazane.¹⁰

Okres półtrwania olmesartanu w końcowej fazie eliminacji po wielokrotnym podaniu doustnym wynosi od 10 do 15 godzin. Stan stacjonarny osiągany jest stosunkowo szybko, po podaniu pierwszych kilku dawek, bez dalszej kumulacji po 14 dniach ciągłego podawania leku. Klirens nerkowy wynosi około 0,5-0,7 l/h i pozostaje niezależny od dawki.¹¹

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Badania farmakokinetyczne olmesartanu przeprowadzone u pacjentów pediatrycznych w wieku 1-16 lat z nadciśnieniem tętniczym wykazały, że klirens leku w tej grupie jest podobny do klirensu u dorosłych, po dostosowaniu do masy ciała. Należy jednak zaznaczyć, że brakuje danych dotyczących farmakokinetyki olmesartanu u dzieci i młodzieży z zaburzeniami czynności nerek.¹²

Osoby w podeszłym wieku

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku podeszłym (65-75 lat) obserwuje się zwiększenie AUC w stanie stacjonarnym o około 35% w porównaniu z młodszymi pacjentami. U osób w bardzo podeszłym wieku (≥75 lat) wzrost ten jest jeszcze bardziej wyraźny i wynosi około 44%. Zmiany te mogą być przynajmniej częściowo związane ze zmniejszoną czynnością nerek charakterystyczną dla tej grupy wiekowej.¹³

Zaburzenia czynności nerek

Zaburzenia czynności nerek mają znaczący wpływ na farmakokinetykę olmesartanu. W stanie stacjonarnym AUC (pole pod krzywą stężenia w czasie) jest zwiększone o:

• 62% u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek
• 82% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek
• 179% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek

Wartości te odnoszą się do porównania z osobami zdrowymi z grupy kontrolnej.¹⁴

Zaburzenia czynności wątroby

Zaburzenia czynności wątroby również modyfikują farmakokinetykę olmesartanu. Po doustnym podaniu pojedynczej dawki, wartości AUC są wyższe:

• O 6% u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby
• O 65% u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby

w porównaniu do zdrowych osób z grupy kontrolnej.¹⁵

Frakcja niezwiązanego olmesartanu po 2 godzinach od podania dawki leku wynosi:

• 0,26% u osób zdrowych
• 0,34% u pacjentów z łagodną niewydolnością wątroby
• 0,41% u pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby

Po wielokrotnym podaniu doustnym u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, średnia wartość AUC dla olmesartanu jest o około 65% większa niż u zdrowych ochotników, przy czym wartości Cmax pozostają podobne w obu grupach.¹⁶

Należy podkreślić, że olmesartan medoksomil nie był badany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.¹⁷

Interakcje farmakokinetyczne

Interakcja z kolesevelamem

Istotną klinicznie interakcję wykazano między olmesartanem medoksomilem a kolesevelamem chlorowodorkiem, substancją wiążącą kwasy żółciowe. Jednoczesne podanie 40 mg olmesartanu medoksomilu oraz 3750 mg kolesewelamu chlorowodorku zdrowym ochotnikom powoduje zmniejszenie:¹⁸

• Cmax olmesartanu o 28%
• AUC olmesartanu o 39%

Efekt ten jest mniej wyrażony, gdy olmesartan medoksomil podaje się 4 godziny przed kolesevelamem chlorowodorkiem – wówczas obserwuje się zmniejszenie Cmax i AUC odpowiednio o 4% i 15%. Niezależnie od schematu podawania, okres półtrwania w fazie eliminacji olmesartanu ulega skróceniu o 50-52%.¹⁹