Właściwości farmakokinetyczne
Opacorden 200 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Opacorden (200 mg, tabletki powlekane)

Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych amiodaronu chlorowodorku, substancji czynnej leku Opacorden. Właściwości te determinują zachowanie leku w organizmie po podaniu doustnym, od momentu podania, przez wchłanianie, dystrybucję w tkankach, aż po metabolizm i eliminację z organizmu.¹

Wchłanianie

Biodostępność amiodaronu po podaniu doustnym jest ograniczona i wynosi od 35% do 55%. Wynika to z powolnego i niepełnego wchłaniania leku z przewodu pokarmowego. Należy zaznaczyć, że ilość wchłanianego leku może znacznie różnić się między pacjentami, co jest spowodowane istotnym efektem pierwszego przejścia przez wątrobę.²

Dystrybucja

Amiodaron charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, sięgającym 97%. Szczególnie istotna cechą tego leku jest znaczna kumulacja w tkankach bogatych w lipidy. Stosunek stężenia amiodaronu w komórkach mięśniowych do stężenia w surowicy krwi przekracza 20:1, natomiast w przypadku tkanki tłuszczowej wynosi aż 300:1. Ta wysoka lipofilność skutkuje długotrwałym utrzymywaniem się leku w organizmie.³

Metabolizm

Głównym miejscem biotransformacji amiodaronu jest wątroba, gdzie powstaje aktywny metabolit – desetyloamiodaron (DEA). Metabolit ten wykazuje podobne działanie farmakologiczne jak związek macierzysty, a ponadto charakteryzuje się jeszcze większą zdolnością do odkładania się w tkankach. Zalecane stężenie terapeutyczne amiodaronu w surowicy mieści się w zakresie 0,5-2,0 µg/ml. Z uwagi na znaczną kumulację tkankową, protokół leczenia amiodaronem obejmuje początkowo stosowanie dawek nasycających.⁴

Warto podkreślić, że u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii amiodaronem, stężenie leku w organizmie po jego odstawieniu zmniejsza się bardzo powoli, przez okres wielu tygodni lub nawet miesięcy, co ma istotne znaczenie kliniczne.⁵

Eliminacja

Eliminacja amiodaronu z organizmu przebiega głównie na drodze metabolizmu wątrobowego, gdzie jest przekształcany do DEA, a następnie wydalany z żółcią. Wydalanie amiodaronu i jego metabolitu przez nerki ma marginalne znaczenie. W konsekwencji, czynność nerek nie wpływa istotnie na procesy eliminacji tego leku.⁶

Usuwanie amiodaronu z organizmu charakteryzuje się dwufazowością:

• Faza pierwsza – dotyczy eliminacji z tkanek o wysokim przepływie krwi. W tej fazie stężenie amiodaronu w surowicy zmniejsza się o połowę w czasie od 2,5 do 10 dni.⁷
• Faza druga – znacznie wolniejsza, związana z uwalnianiem amiodaronu ze słabo ukrwionych tkanek, przede wszystkim z tkanki tłuszczowej. Ta faza trwa od 26 do 107 dni.⁸

Okres półtrwania amiodaronu po podaniu doustnym jest długi i wynosi od 14 do 30 dni, natomiast w przypadku jego metabolitu (DEA) jest jeszcze dłuższy – około 61 dni. Ta długotrwała obecność leku w organizmie ma istotne implikacje kliniczne, zwłaszcza w kontekście potencjalnych interakcji lekowych oraz planowania terapii.⁹

Przenikanie przez bariery biologiczne

Amiodaron oraz jego metabolit przenikają przez barierę łożyskową w zakresie 10-15% stężenia we krwi matki. Substancje te są również wydzielane do mleka matki, co ma znaczenie przy podejmowaniu decyzji o leczeniu amiodaronem kobiet w ciąży lub karmiących piersią.¹⁰

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

W przypadku dzieci i młodzieży należy zaznaczyć, że nie przeprowadzono kontrolowanych badań farmakokinetycznych. Jednakże, na podstawie ograniczonych danych dostępnych w literaturze dotyczących stosowania amiodaronu w populacji pediatrycznej, nie stwierdzono istotnych różnic w porównaniu z profilem farmakokinetycznym u dorosłych.¹¹