Właściwości farmakokinetyczne
Mirtagen 15 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Mirtagen

Mirtagen to produkt leczniczy zawierający mirtazapinę jako substancję czynną, dostępny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej w dawkach 15 mg, 30 mg oraz 45 mg. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku, obejmujący procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym mirtazapina charakteryzuje się dobrym i szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Biodostępność substancji czynnej wynosi około 50%. Maksymalne stężenie mirtazapiny w osoczu (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, bo już po około 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, przyjmowanie pokarmu nie ma wpływu na parametry farmakokinetyczne mirtazapiny, co ułatwia stosowanie leku niezależnie od posiłków.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu mirtazapina w znacznym stopniu wiąże się z białkami osocza. Stopień wiązania wynosi około 85%, co wskazuje na wysokie powinowactwo substancji czynnej do białek transportujących. Ten parametr ma istotne znaczenie kliniczne, szczególnie przy łączeniu z innymi lekami o wysokim stopniu wiązania z białkami, gdzie może dochodzić do kompetycyjnego wypierania.³

Metabolizm

Mirtazapina podlega intensywnym procesom biotransformacji w organizmie. Główne szlaki metaboliczne obejmują:

• Demetylację
• Utlenianie
• Sprzęganie metabolitów powstałych w powyższych procesach

Badania in vitro przeprowadzone na mikrosomach wątroby człowieka dostarczyły istotnych informacji o enzymach cytochromu P450 uczestniczących w metabolizmie mirtazapiny. Wykazano, że:⁴

• CYP2D6 i CYP1A2 – uczestniczą w tworzeniu 8-hydroksymetabolitu mirtazapiny
• CYP3A4 – odpowiada za powstawanie metabolitów N-demetylowych i N-oksydowych

Szczególnie istotny z klinicznego punktu widzenia jest fakt, że metabolit demetylowy mirtazapiny wykazuje aktywność farmakologiczną. Ponadto charakteryzuje się on podobnym profilem farmakokinetycznym jak substancja macierzysta, co może wpływać na całościowy efekt terapeutyczny leku.⁵

Eliminacja

Procesy eliminacji mirtazapiny przebiegają stosunkowo szybko. Substancja czynna po przekształceniu w metabolity jest wydalana z organizmu dwiema drogami:

• Z moczem
• Z kałem

Całkowite wydalenie metabolitów leku następuje w ciągu kilku dni od podania. Okres półtrwania (t½) eliminacji mirtazapiny mieści się w przedziale 20-40 godzin, co jest wartością umiarkowanie długą. Warto zauważyć, że w praktyce klinicznej obserwuje się pewną zmienność tego parametru:⁶

• Sporadycznie mogą występować dłuższe okresy półtrwania – sięgające nawet 65 godzin
• U młodych mężczyzn niekiedy obserwuje się krótsze okresy półtrwania

Taki okres półtrwania eliminacji jest odpowiednio długi, aby uzasadnić wygodne dawkowanie leku raz na dobę. Stan stacjonarny (steady-state), czyli moment, gdy ilość leku przyjmowanego równoważy się z ilością wydalaną, osiągany jest po 3-4 dniach regularnego przyjmowania. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego nie obserwuje się dalszej kumulacji leku w organizmie.⁷

Liniowość farmakokinetyki

Mirtazapina wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie zalecanych dawek terapeutycznych. Oznacza to, że zwiększenie dawki leku powoduje proporcjonalny wzrost stężenia substancji czynnej w osoczu, co ułatwia przewidywanie efektów terapeutycznych przy modyfikacji dawkowania.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby może dochodzić do istotnych zmian w farmakokinetyce mirtazapiny. W tych grupach pacjentów obserwuje się zmniejszenie klirensu leku, co prowadzi do wyższych stężeń mirtazapiny w osoczu i potencjalnie zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. Dlatego też w przypadku tych pacjentów może być konieczne dostosowanie dawkowania.⁹