Właściwości farmakokinetyczne
Menero MED 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu

Produkt leczniczy Menero MED zawierający 5 mg tadalafilu w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, który obejmuje procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania substancji czynnej z organizmu. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych leku z uwzględnieniem różnych populacji pacjentów.¹

Wchłanianie tadalafilu

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest średnio po 2 godzinach od momentu przyjęcia leku. Bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została dokładnie określona.²

Istotną zaletą tadalafilu jest brak wpływu pokarmu na parametry farmakokinetyczne. Zarówno szybkość, jak i stopień wchłaniania substancji czynnej pozostają niezmienione niezależnie od spożywania posiłków, co umożliwia przyjmowanie leku bez konieczności dostosowywania do pory posiłku. Dodatkowo, pora dnia (rano czy wieczorem), w której pacjent przyjmuje lek, nie wykazuje klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę tadalafilu.³

Dystrybucja tadalafilu

Po wchłonięciu tadalafil ulega szerokiej dystrybucji w tkankach organizmu, co potwierdza średnia objętość dystrybucji wynosząca około 63 litrów. W stężeniach terapeutycznych substancja czynna w znacznym stopniu (94%) wiąże się z białkami osocza. Ten parametr nie ulega zmianie nawet w przypadku zaburzeń czynności nerek.⁴

Warto zauważyć, że jedynie minimalna ilość podanej dawki leku (mniej niż 0,0005%) przenika do nasienia u zdrowych osób, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania leku.⁵

Biotransformacja tadalafilu

Tadalafil podlega procesom metabolicznym głównie za pośrednictwem izoenzymu 3A4 cytochromu P450 (CYP3A4). Głównym zidentyfikowanym metabolitem obecnym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Metabolit ten charakteryzuje się znacznie mniejszą aktywnością farmakologiczną niż związek macierzysty – jego działanie na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) jest co najmniej 13 000 razy słabsze w porównaniu do tadalafilu. W związku z tym, przy stężeniach osiąganych w warunkach klinicznych, metabolit ten nie wykazuje aktywności terapeutycznej.⁶

Wydalanie tadalafilu

U osób zdrowych tadalafil charakteryzuje się średnim klirensem po podaniu doustnym wynoszącym 2,5 l/godzinę. Średni okres półtrwania leku wynosi 17,5 godziny, co przekłada się na długotrwały efekt terapeutyczny.⁷

Substancja czynna jest wydalana z organizmu głównie w postaci nieaktywnych metabolitów. Dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z kałem (około 61% podanej dawki), natomiast mniejsza część (około 36% dawki) jest wydalana z moczem.⁸

Liniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u osób zdrowych wykazuje liniowość w odniesieniu zarówno do dawki, jak i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg ekspozycja na lek, mierzona jako pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC), zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki. Stan stacjonarny stężenia tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni stosowania leku w schemacie raz na dobę.⁹

Na podstawie analiz farmakokinetycznych w ujęciu populacyjnym stwierdzono, że parametry farmakokinetyczne tadalafilu u pacjentów z zaburzeniami erekcji są zbliżone do parametrów obserwowanych u osób bez takich zaburzeń.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych populacjach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku (65 lat lub więcej) obserwuje się zmniejszenie klirensu tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi osobami (19-45 lat). Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji na lek (AUC) o około 25%. Jednak ta związana z wiekiem zmiana parametrów farmakokinetycznych nie ma istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania produktu leczniczego.¹¹

Pacjenci z niewydolnością nerek

W badaniach farmakokinetycznych przeprowadzonych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (5-20 mg) wykazano, że u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ekspozycja na lek (AUC) jest większa niż u osób zdrowych:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 51-80 ml/min) – ekspozycja zwiększona dwukrotnie
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31-50 ml/min) – ekspozycja zwiększona dwukrotnie
• U pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie – ekspozycja zwiększona dwukrotnie¹²

U pacjentów poddawanych hemodializie obserwowano również zwiększenie maksymalnego stężenia tadalafilu w osoczu (Cmax) o 41% w porównaniu z osobami zdrowymi. Co istotne, hemodializa w niewielkim stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹³

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Ekspozycja na tadalafil (AUC) po podaniu dawki 10 mg u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją obserwowaną u osób zdrowych.¹⁴

Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh) są ograniczone. Brak jest również badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Z tego względu, przed przepisaniem leku pacjentom z ciężką niewydolnością wątroby, lekarz powinien starannie rozważyć stosunek potencjalnych korzyści do ryzyka terapii.¹⁵

Pacjenci z cukrzycą

U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) jest o około 19% mniejsza w porównaniu z osobami zdrowymi. Ta różnica w ekspozycji jest jednak na tyle niewielka, że nie wymaga modyfikacji schematu dawkowania leku w tej grupie pacjentów.¹⁶