Wskazania do stosowania
Lamotrix 50 mg

Wskazania do stosowania leku Lamotrix

Lek Lamotrix zawierający substancję czynną lamotryginę (Lamotriginum) dostępny jest w postaci białych, okrągłych, obustronnie wypukłych tabletek w trzech dawkach: 25 mg, 50 mg oraz 100 mg. Wskazania do jego stosowania obejmują dwie główne grupy schorzeń: padaczkę oraz zaburzenia afektywne dwubiegunowe.¹

Padaczka – wskazania terapeutyczne

W leczeniu padaczki lek Lamotrix należy stosować z uwzględnieniem wieku pacjenta oraz rodzaju napadów padaczkowych. Wskazania różnią się w zależności od grupy wiekowej:²

Wskazania dla dorosłych i młodzieży powyżej 13 lat

U pacjentów dorosłych oraz młodzieży w wieku 13 lat i powyżej, lek Lamotrix można zalecić w następujących przypadkach:³

• Leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych – w tym przypadku Lamotrix stanowi element politerapii z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
• Monoterapia napadów częściowych i uogólnionych, w tym napadów toniczno-klonicznych – gdy lekarz decyduje o zastosowaniu tylko jednego leku przeciwpadaczkowego
• Leczenie napadów związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta – w tej szczególnie trudnej w leczeniu formie padaczki Lamotrix może być stosowany zarówno w terapii skojarzonej, jak i jako pierwszy włączany lek przeciwpadaczkowy

⁴

Wskazania dla dzieci i młodzieży od 2 do 12 lat

U młodszych pacjentów – dzieci i młodzieży w wieku od 2 do 12 lat, zalecenia stosowania leku Lamotrix obejmują:⁵

• Leczenie skojarzone napadów częściowych i uogólnionych – w tym przypadku Lamotrix stosuje się w połączeniu z innymi lekami przeciwpadaczkowymi
• Leczenie skojarzone napadów toniczno-klonicznych – charakteryzujących się utratą przytomności, sztywnością mięśni i drgawkami
• Leczenie skojarzone napadów związanych z zespołem Lennoxa-Gastauta – ciężka forma padaczki dziecięcej, charakteryzująca się różnymi typami napadów i zaburzeniami rozwoju intelektualnego
• Monoterapia w typowych napadach nieświadomości – jedyne wskazanie, w którym Lamotrix może być stosowany jako jedyny lek u pacjentów w tej grupie wiekowej

⁶

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe

Drugim głównym wskazaniem do stosowania leku Lamotrix są zaburzenia afektywne dwubiegunowe. W tym przypadku lek przeznaczony jest wyłącznie dla pacjentów dorosłych (w wieku 18 lat i powyżej).⁷

W zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych Lamotrix stosuje się w celu zapobiegania epizodom depresji u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi typu I, u których w przebiegu choroby dominują epizody depresyjne. Jest to więc zastosowanie o charakterze profilaktycznym, mające na celu zapobieganie nawrotom depresji w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej.⁸

Należy wyraźnie podkreślić, że lek Lamotrix nie jest wskazany w doraźnym leczeniu ostrych epizodów manii ani depresji. Oznacza to, że nie powinien być stosowany jako lek pierwszego wyboru w leczeniu bieżącego epizodu maniakalnego lub depresyjnego, a jego rola polega na długoterminowej profilaktyce nawrotów.⁹

Warunki stosowania leku Lamotrix

Decyzja o zastosowaniu leku Lamotrix powinna być zawsze podejmowana przez lekarza specjalistę – neurologa w przypadku leczenia padaczki lub psychiatrę w przypadku zaburzeń afektywnych dwubiegunowych. Wybór konkretnej dawki (25 mg, 50 mg lub 100 mg) oraz schemat dawkowania muszą być dostosowane indywidualnie, z uwzględnieniem wieku pacjenta, współistniejących chorób oraz ewentualnie innych jednocześnie stosowanych leków.¹⁰

Podczas stosowania leku Lamotrix szczególnej uwagi wymagają warunki związane z:

• Wiekiem pacjenta – różne wskazania i schematy dawkowania dla dorosłych, młodzieży i dzieci
• Typem napadów padaczkowych – niektóre rodzaje napadów (np. typowe napady nieświadomości u dzieci) mogą być leczone monoterapią, podczas gdy inne wymagają terapii skojarzonej
• Charakterem zaburzeń afektywnych dwubiegunowych – lek stosuje się profilaktycznie u pacjentów z dominującymi epizodami depresji, a nie w leczeniu ostrych epizodów manii czy depresji

Lamotrix należy zalecać pacjentom w warunkach regularnej kontroli medycznej, ze względu na konieczność monitorowania skuteczności leczenia oraz ewentualnych działań niepożądanych. W przypadku padaczki szczególnie istotna jest obserwacja częstości i charakteru napadów, a w przypadku zaburzeń afektywnych dwubiegunowych – ocena nastroju i ogólnego funkcjonowania pacjenta.