Przedawkowanie leku

Przedawkowanie wenlafaksyny stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Przypadki przedawkowania wenlafaksyny, w tym te ze skutkiem śmiertelnym, obserwowano głównie w skojarzeniu z alkoholem i/lub innymi produktami leczniczymi. ¹

Objawy kliniczne przedawkowania

Spektrum objawów klinicznych przedawkowania wenlafaksyny jest szerokie i obejmuje zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, nerwowego oraz metabolicznego. Manifestacja kliniczna przedawkowania może być różnorodna, od łagodnych objawów do stanu zagrażającego życiu. ²

W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się zmiany w zapisie elektrokardiograficznym, takie jak wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa czy poszerzenie zespołu QRS. Dodatkowo mogą wystąpić groźne zaburzenia rytmu serca w postaci tachykardii komorowej, bradykardii oraz niedociśnienie tętnicze. ³

Objawy ciężkiego zatrucia mogą wystąpić u osób dorosłych już po przyjęciu około 3 gramów wenlafaksyny. ⁴

Ryzyko zgonu przy przedawkowaniu

Badania retrospektywne wykazały, że przedawkowanie wenlafaksyny może wiązać się z większym ryzykiem zgonu w porównaniu do leków przeciwdepresyjnych z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jednak ryzyko to jest mniejsze niż w przypadku trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych. ⁵

Należy zauważyć, że badania epidemiologiczne wskazują na wyższe obciążenie czynnikami ryzyka samobójstwa u pacjentów leczonych wenlafaksyną w porównaniu do pacjentów przyjmujących leki z grupy SSRI. Nie jest jednoznacznie określone, w jakim stopniu zwiększone ryzyko zgonu można przypisać bezpośrednio toksyczności wenlafaksyny po przedawkowaniu, a w jakim indywidualnym cechom pacjentów kwalifikowanych do tej terapii. ⁶

Postępowanie w przypadku przedawkowania

W przypadku ciężkiego zatrucia wenlafaksyną konieczne jest wdrożenie kompleksowego leczenia ratunkowego oraz ścisłego monitorowania parametrów życiowych. Przy podejrzeniu przedawkowania zaleca się natychmiastowy kontakt z regionalnym ośrodkiem toksykologicznym lub specjalistą ds. leczenia zatruć. ⁷

Podstawą terapii jest leczenie wspomagające i objawowe wraz z monitorowaniem rytmu serca oraz innych istotnych parametrów życiowych. Indukcja wymiotów nie jest zalecana z uwagi na ryzyko zachłyśnięcia. ⁸

Płukanie żołądka może być rozważone, jeżeli procedura zostanie wykonana wkrótce po przyjęciu leku lub u pacjentów z objawami klinicznymi przedawkowania. Podanie węgla aktywowanego może zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej. Należy podkreślić, że metody eliminacji pozaustrojowej, takie jak wymuszona diureza, dializa, hemoperfuzja czy transfuzja wymienna, prawdopodobnie nie będą skuteczne w usuwaniu wenlafaksyny z organizmu. ⁹

Istotną informacją kliniczną jest brak swoistego antidotum dla wenlafaksyny, co podkreśla wagę szybkiego wdrożenia leczenia objawowego i podtrzymującego. ¹⁰

Tabela objawów przedawkowania