Interakcje leku
Hyzaar 50 mg + 12,5 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Preparat HYZAAR zawiera dwie substancje czynne – losartan potasowy (50 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), które mogą wchodzić w liczne interakcje z innymi lekami oraz substancjami. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis tych interakcji z uwzględnieniem mechanizmów działania oraz ich znaczenia klinicznego.¹

Interakcje związane z losartanem

Ryfampicyna i flukonazol powodują zmniejszenie stężenia czynnego metabolitu losartanu we krwi, co może wpływać na jego skuteczność terapeutyczną. Znaczenie kliniczne tych interakcji nie zostało jednak w pełni ocenione.²

Leki oszczędzające potas (spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz suplementy potasu, substytuty soli zawierające potas lub inne produkty zwiększające stężenie potasu (np. produkty z trimetoprimem) mogą prowadzić do niebezpiecznej hiperkaliemii. Takie połączenia nie są zalecane.³

Sole litu stosowane jednocześnie z losartanem wymagają ścisłego monitorowania stężenia litu w surowicy, ponieważ może wystąpić zmniejszenie wydalania litu, prowadzące do toksyczności.⁴

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – zarówno selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy w dawkach przeciwzapalnych, jak i nieselektywne NLPZ, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe losartanu. Ponadto, takie połączenie zwiększa ryzyko pogorszenia czynności nerek, włącznie z ostrą niewydolnością nerek, oraz może prowadzić do hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z istniejącymi wcześniej zaburzeniami czynności nerek. Kombinację tych leków należy stosować ostrożnie, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, zapewniając odpowiednie nawodnienie oraz monitorowanie czynności nerek.⁵

Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa częstość występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia i zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek).⁶

Substancje powodujące niedociśnienie (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, baklofen, amifostyna) mogą nasilać efekt hipotensyjny losartanu, zwiększając ryzyko niedociśnienia.⁷

Sok grejpfrutowy zawiera składniki hamujące enzymy CYP450, co może zmniejszać stężenie aktywnego metabolitu losartanu i jego skuteczność terapeutyczną. Należy unikać spożywania soku grejpfrutowego podczas leczenia preparatem HYZAAR.⁸

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Alkohol, barbiturany, leki narkotyczne lub przeciwdepresyjne mogą nasilać niedociśnienie ortostatyczne.⁹

Leki przeciwcukrzycowe (doustne i insulina) – tiazydy mogą wpływać na tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawkowania leków przeciwcukrzycowych. Metforminę należy stosować ostrożnie z uwagi na ryzyko kwasicy mleczanowej wskutek możliwej czynnościowej niewydolności nerek związanej z hydrochlorotiazydem.¹⁰

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – hydrochlorotiazyd może nasilać działanie innych leków obniżających ciśnienie tętnicze.¹¹

Kolestyramina i żywice kolestypolowe utrudniają wchłanianie hydrochlorotiazydu. Pojedyncze dawki tych substancji wiążą hydrochlorotiazyd, zmniejszając jego wchłanianie w przewodzie pokarmowym odpowiednio do 85% i 43%.¹²

Kortykosteroidy, ACTH mogą nasilać niedobory elektrolitów, zwłaszcza hipokaliemię.¹³

Aminy presyjne (np. adrenalina) – może wystąpić zmniejszona odpowiedź na te substancje, jednak nie na tyle znacząca, by wykluczać ich stosowanie.¹⁴

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna) – możliwe nasilenie działania tych leków.¹⁵

Lit – leki moczopędne zmniejszają klirens nerkowy litu, zwiększając ryzyko toksyczności litu; nie zaleca się jednoczesnego stosowania.¹⁶

Leki przeciw dnie moczanowej (probenecyd, sulfinpyrazon, allopurynol) – może być konieczna modyfikacja dawkowania tych leków, gdyż hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego. W przypadku allopurynolu istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości.¹⁷

Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) zwiększają biodostępność tiazydów poprzez zmniejszenie motoryki przewodu pokarmowego oraz spowolnienie opróżniania żołądka.¹⁸

Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat) – tiazydy mogą zmniejszać wydalanie nerkowe tych leków, nasilając ich mielosupresyjne działanie.¹⁹

Salicylany w dużych dawkach – hydrochlorotiazyd może nasilać toksyczne działanie salicylanów na ośrodkowy układ nerwowy.²⁰

Metylodopa – raportowano przypadki niedokrwistości hemolitycznej podczas jednoczesnego stosowania z hydrochlorotiazydem.²¹

Cyklosporyna – jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hiperurykemii i objawów dny.²²

Glikozydy naparstnicy – hipokaliemia i hipomagnezemia wywołane przez tiazydy mogą zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca związanych z glikozydami naparstnicy.²³

Leki, na które wpływają zaburzenia stężenia potasu – zaleca się regularne monitorowanie stężenia potasu i wykonywanie EKG u pacjentów przyjmujących leki wrażliwe na wahania kaliemii (np. glikozydy naparstnicy, leki przeciwarytmiczne) oraz leki mogące wywoływać torsade de pointes, zwłaszcza w warunkach hipokaliemii, takie jak:

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid)
• Leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna, trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol, droperydol)
• Inne (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, erytromycyna IV, halofantryna, mizolastyna, pentamidyna, terfenadyna, winkamina IV)

²⁴

Sole wapnia – tiazydy mogą zwiększać stężenie wapnia w surowicy ze względu na zmniejszone wydalanie. W przypadku konieczności suplementacji wapnia, należy monitorować jego stężenie i odpowiednio dostosowywać dawkowanie.²⁵

Karbamazepina – może zwiększać ryzyko objawowej hiponatremii. Konieczna jest kontrola kliniczna i laboratoryjna.²⁶

Środki kontrastujące zawierające jod – w przypadku odwodnienia spowodowanego diuretykami istnieje zwiększone ryzyko ostrej niewydolności nerek, szczególnie przy stosowaniu dużych dawek środków jodowych. Przed ich podaniem należy odpowiednio nawodnić pacjenta.²⁷

Amfoterycyna B (stosowana pozajelitowo), kortykosteroidy, ACTH, pobudzające leki przeczyszczające lub glicyryzyna (obecna w lukrecji) – hydrochlorotiazyd może nasilać zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza hipokaliemię.²⁸

Interakcje leku HYZAAR z alkoholem

Jednoczesne spożywanie alkoholu podczas leczenia preparatem HYZAAR może prowadzić do nasilenia efektu hipotensyjnego, zwiększając ryzyko wystąpienia objawowego niedociśnienia, szczególnie ortostatycznego. Alkohol, podobnie jak barbiturany, leki narkotyczne czy przeciwdepresyjne, może potęgować działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu, prowadząc do zawrotów głowy, omdleń i zaburzeń świadomości przy zmianie pozycji ciała.²⁹

Ponadto, długotrwałe nadużywanie alkoholu może prowadzić do zaburzeń funkcji wątroby i nerek, co może wymagać dostosowania dawkowania leku HYZAAR lub nawet stanowić przeciwwskazanie do jego stosowania. Pacjentom zaleca się ograniczenie lub unikanie spożywania alkoholu podczas terapii tym lekiem.

Tabela interakcji leku HYZAAR

Powyższa tabela przedstawia najistotniejsze interakcje leku HYZAAR z innymi substancjami, ich opis oraz poziom istotności klinicznej. W przypadku konieczności stosowania któregokolwiek z wymienionych leków jednocześnie z HYZAAR, należy rozważyć modyfikację dawkowania, wdrożenie odpowiedniego monitorowania parametrów lub w niektórych przypadkach unikać takiego połączenia.³⁰