Właściwości farmakokinetyczne finasterydu

Zrozumienie właściwości farmakokinetycznych leku Finpros 5 mg (finasteryd) ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji jego zastosowania klinicznego. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę procesów farmakokinetycznych tego leku w organizmie ludzkim.

Wchłanianie i biodostępność

Biodostępność finasterydu po podaniu doustnym jest wysoka i wynosi około 80%. Po przyjęciu leku, maksymalne stężenie w surowicy (C_max) osiągane jest w przybliżeniu po 2 godzinach. Proces wchłaniania zostaje zakończony po upływie 6-8 godzin od momentu podania.¹

Dystrybucja w organizmie

Finasteryd charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami surowicy, wynoszącym około 93%. Parametry farmakokinetyczne określające dystrybucję leku to klirens, wynoszący około 165 ml/min (zakres 70-279 ml/min), oraz objętość dystrybucji wynosząca średnio 76 l (zakres 44-96 l). Przy powtarzanym podawaniu leku zaobserwowano zjawisko kumulacji niewielkich ilości finasterydu w organizmie. W stanie stacjonarnym, po zastosowaniu dawki dobowej 5 mg, minimalne stężenie (C_min) osiąga poziom 8-10 ng/ml i wykazuje stabilność w czasie.²

Istotne z punktu widzenia klinicznego jest przenikanie finasterydu przez barierę krew-mózg. Ponadto, niewielkie ilości substancji czynnej wykrywane są w nasieniu. Badania przeprowadzone u zdrowych mężczyzn (n = 69) przyjmujących finasteryd w dawce 5 mg na dobę przez okres 6-24 tygodni wykazały, że stężenia finasterydu w nasieniu wahały się od wartości nieoznaczalnych (<0,1 ng/ml) do 10,54 ng/ml. We wcześniejszych badaniach, w których stosowano mniej czułe metody analityczne, stężenie finasterydu w nasieniu u 16 osób otrzymujących dawkę dobową 5 mg mieściło się w zakresie od wartości nieoznaczalnych (<1,0 ng/ml) do 21 ng/ml. Biorąc pod uwagę średnią objętość nasienia równą 5 ml, oszacowano, że ilość finasterydu w nasieniu jest 50-100 razy mniejsza niż dawka 5 μg, która nie wywiera istotnego wpływu na stężenie dihydrotestosteronu (DHT) w krążeniu systemowym u mężczyzn.<sup data-drug="Finpros 5 mg" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Finasteryd przenika przez barierę krew-mózg. Małe ilości finasterydu oznaczano w nasieniu. W 2 badaniach u zdrowych osób (n = 69) otrzymujących finasteryd w dawce 5 mg na dobę przez 6-24 tygodni, stężenia finasterydu w nasieniu wahały się od wartości nieoznaczalnej (<0,1 ng/ml) do 10,54 ng/ml. We wcześniejszych badaniach, w których stosowano mniej czułą metodę oznaczeń, stężenie finasterydu w nasieniu u 16 osób otrzymujących 5 mg finasterydu na dobę wahało się od wartości nieoznaczalnej (3

Metabolizm wątrobowy

Biotransformacja finasterydu zachodzi głównie w wątrobie. Substancja czynna nie wykazuje istotnego wpływu na aktywność układu enzymów cytochromu P450. W procesie metabolizmu powstają dwa główne metabolity, które wykazują niewielkie działanie hamujące wobec enzymu 5α-reduktazy.⁴

Eliminacja i wydalanie

Okres półtrwania finasterydu w osoczu wynosi średnio 6 godzin (zakres 4-12 godzin). U mężczyzn powyżej 70. roku życia obserwuje się wydłużenie tego parametru do średnio 8 godzin (zakres 6-15 godzin). Po podaniu finasterydu znakowanego radioaktywnie stwierdzono, że około 39% (zakres 32-46%) dawki jest wydalane z moczem w postaci metabolitów, przy czym w moczu praktycznie nie wykrywa się niezmienionej formy leku. Znaczna część dawki – około 57% (zakres 51-64%) – jest eliminowana z kałem. ^{70 roku życia: 8 godzin, w zakresie 6-15 godzin). Po podaniu znakowanego radioaktywnie finasterydu, około 39% (32-46%) dawki zostało wydalone z moczem w postaci metabolitów. Praktycznie w moczu nie występował niezmieniony finasteryd. Około 57% (51-64%) całkowitej dawki leku wydalane jest z kałem.”>5}

Farmakokinetyka w grupach szczególnych

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku obserwuje się nieznaczne zmniejszenie szybkości wydalania finasterydu. Okres półtrwania ulega wydłużeniu z około 6 godzin u mężczyzn w wieku 18-60 lat do około 8 godzin u mężczyzn powyżej 70. roku życia. Zmiana ta nie ma jednak istotnego znaczenia klinicznego i nie wymaga modyfikacji dawkowania.⁶

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, u których klirens kreatyniny mieści się w przedziale 9-55 ml/min, eliminacja pojedynczej dawki finasterydu znakowanego izotopem węgla 14C nie różniła się od tej obserwowanej u zdrowych ochotników. Również stopień wiązania z białkami osocza był porównywalny w obu grupach. Zaobserwowano natomiast zmianę w szlakach eliminacji metabolitów – część metabolitów, która u osób zdrowych jest wydalana przez nerki, u pacjentów z niewydolnością nerek wydalana jest z kałem. Zachodzi zatem zjawisko kompensacyjnego zwiększenia wydalania z kałem, proporcjonalnego do zmniejszenia wydalania metabolitów drogą nerkową. W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niepoddawanych dializom, nie ma konieczności modyfikacji dawkowania finasterydu.⁷