Właściwości farmakokinetyczne
Diured 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne torasemidu

Torasemid, substancja czynna preparatu Diured dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg w postaci białych, okrągłych tabletek z rowkiem dzielącym, charakteryzuje się kompleksowym profilem farmakokinetycznym. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę właściwości farmakokinetycznych tego leku diuretycznego.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym torasemid charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie substancji czynnej w osoczu krwi (Cmax) osiągane jest stosunkowo szybko, w ciągu 1-2 godzin od momentu przyjęcia leku. Ta właściwość zapewnia szybki początek działania diuretycznego.²

Dystrybucja

Torasemid charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99%. Ta cecha ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ może wpływać na interakcje z innymi lekami o wysokim powinowactwie do białek osocza. Objętość dystrybucji torasemidu jest stosunkowo niewielka i wynosi 16 litrów, co sugeruje, że lek dystrybuuje się głównie w przestrzeni wewnątrznaczyniowej i nie przenika w znaczącym stopniu do tkanek obwodowych.³

Metabolizm

Torasemid podlega złożonym procesom biotransformacji w organizmie. Metabolizowany jest do trzech głównych metabolitów, oznaczonych jako M1, M3 i M5. Procesy metaboliczne zachodzą stopniowo i obejmują następujące reakcje biochemiczne:

• Oksydacja – pierwszy etap biotransformacji torasemidu
• Hydroksylacja – drugi etap przemian metabolicznych
• Hydroksylacja pierścienia aromatycznego – trzeci etap metabolizmu prowadzący do powstania finalnych metabolitów

Te procesy biotransformacji zachodzą głównie w wątrobie, przy udziale enzymów cytochromu P450.⁴

Eliminacja

Końcowy okres półtrwania (t₁/₂) torasemidu i jego metabolitów u osób z prawidłową funkcją nerek wynosi od 3 do 4 godzin. Parametry klirensu torasemidu przedstawiają się następująco:

• Klirens całkowity: 40 ml/min
• Klirens nerkowy: około 10 ml/min

Wydalanie torasemidu i jego metabolitów zachodzi głównie poprzez mechanizm wydzielania kanalikowego w nerkach. Około 80% podanej dawki leku jest eliminowane w postaci niezmienionej substancji czynnej oraz jako metabolity. Procentowy udział poszczególnych form w całkowitej ilości wydalanego leku przedstawia się następująco:⁵

Wpływ niewydolności nerek na farmakokinetykę

Istotną cechą farmakokinetyki torasemidu jest fakt, że w przypadku pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie. Ta właściwość odróżnia torasemid od niektórych innych diuretyków, których farmakokinetyka może być istotnie zaburzona u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Dzięki temu torasemid może być stosowany u pacjentów z niewydolnością nerek bez konieczności znaczącej modyfikacji schematu dawkowania w oparciu o parametry farmakokinetyczne.⁶