Właściwości farmakokinetyczne
Cefepim MIP Pharma 2 g

Wprowadzenie do właściwości farmakokinetycznych

Cefepim MIP Pharma wykazuje właściwości farmakokinetyczne o przebiegu liniowym w zakresie dawek od 250 mg do 2 g przy podaniu dożylnym. Istotną cechą charakterystyczną tego antybiotyku jest stabilność parametrów farmakokinetycznych podczas całego okresu leczenia, co zapewnia przewidywalny efekt terapeutyczny i ułatwia prowadzenie długotrwałej terapii.¹

Wchłanianie cefepimu

Po dożylnym podaniu cefepimu w dawce 2 g zdrowym ochotnikom w czasie 30 minut osiągane są szczytowe stężenia w osoczu (Cmax) mieszczące się w zakresie od 126 do 193 μg/ml. Stężenia te zapewniają skuteczne działanie przeciwbakteryjne względem szerokiego spektrum patogenów.²

Dystrybucja cefepimu w organizmie

Cefepim charakteryzuje się dobrą dystrybucją do płynów ustrojowych i tkanek, co ma istotne znaczenie kliniczne w leczeniu zakażeń ogólnoustrojowych i zlokalizowanych w różnych narządach. Stopień dystrybucji do tkanek pozostaje niezmienny w szerokim zakresie dawek od 250 mg do 2 g. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację poza przestrzeń naczyniową.³

Badania kliniczne wykazują brak kumulacji leku w organizmie, nawet przy wielokrotnym podawaniu wysokich dawek. U zdrowych pacjentów, którym podawano dożylnie dawki dochodzące do 2 g w odstępach 8-godzinnych przez okres 9 dni, nie zaobserwowano przypadków kumulacji leku w organizmie.⁴

Ważnym parametrem farmakokinetycznym jest niski stopień wiązania z białkami osocza, wynoszący poniżej 19%. Ta cecha nie zależy od stężenia cefepimu w surowicy, co zapewnia stosunkowo stałą frakcję wolnego leku dostępnego do działania terapeutycznego, niezależnie od zastosowanej dawki.<sup data-drug="Cefepim MIP Pharma" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Wiązanie cefepimu z białkami osocza wynosi 5

Cefepim charakteryzuje się stosunkowo krótkim okresem półtrwania w fazie eliminacji, wynoszącym około 2 godzin, co należy uwzględnić przy ustalaniu schematu dawkowania.⁶

Metabolizm cefepimu

Cefepim podlega metabolizmowi w niewielkim stopniu, co zmniejsza ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami. Głównym produktem przemiany materii jest N-tlenek N-metylopirolidyny, amina trzeciorzędowa, która jest wydalana z moczem w ilości odpowiadającej około 7% przyjętej dawki. Ta stosunkowo niska intensywność metabolizmu oznacza, że większość leku jest wydalana w postaci niezmienionej.⁷

Eliminacja cefepimu

Eliminacja cefepimu zachodzi głównie drogą nerkową, co potwierdzają wartości klirensu. Średni klirens całkowity wynosi 120 ml/min, a średni klirens nerkowy 110 ml/min. Te parametry wskazują, że cefepim jest niemal w całości wydalany przez nerki, przede wszystkim w procesie przesączania kłębuszkowego.⁸

Z moczem odzyskuje się około 85% podanej dawki w postaci niezmienionego leku, co skutkuje wysokimi stężeniami cefepimu w moczu i może wpływać na jego skuteczność w leczeniu zakażeń układu moczowego. Po upływie 12 godzin od momentu dożylnego podania cefepimu w dawce 500 mg, lek nie jest już wykrywalny w osoczu, a po upływie 16 godzin również w moczu.⁹

Właściwości farmakokinetyczne w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) zarówno płci męskiej, jak i żeńskiej, mechanizm dystrybucji cefepimu został dokładnie przebadany. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kliniczna w tej grupie pacjentów są porównywalne do grupy młodszych dorosłych. Należy jednak zwrócić uwagę na dwie istotne różnice: u pacjentów w podeszłym wieku obserwowano umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania oraz niższe wartości klirensu nerkowego.^{65 lat). Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność kliniczna w tej grupie pacjentów są porównywalne do grupy młodszych dorosłych, natomiast u pacjentów w podeszłym wieku obserwowano umiarkowane wydłużenie okresu półtrwania i niższe wartości klirensu nerkowego.”>10}

W przypadku zaburzenia czynności nerek u pacjentów w podeszłym wieku, co jest częstym zjawiskiem w tej grupie wiekowej, wymagane jest dostosowanie dawkowania zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie 4.2 ChPL – „Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek” oraz w punkcie 4.4 – „Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania – Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku”.¹¹

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka cefepimu została dokładnie zbadana u pacjentów pediatrycznych w wieku od 2 miesięcy do 16 lat, którym podawano lek w infuzji dożylnej w pojedynczych i wielokrotnych dawkach wynoszących 50 mg/kg masy ciała. Dawki wielokrotne podawano w odstępach 8- lub 12-godzinnych przez okres co najmniej 48 godzin.¹²

Średnie stężenia cefepimu w osoczu po podaniu dawki początkowej były zbliżone do stężeń w stanie stacjonarnym, przy czym obserwowano jedynie nieznaczną kumulację leku po podaniu dodatkowych dawek. Wartości parametrów farmakokinetycznych u niemowląt i dzieci pozostawały niezmienne zarówno po podaniu dawki początkowej, jak i po uzyskaniu stanu stacjonarnego, niezależnie od zastosowanego schematu dawkowania (co 12 godzin lub co 8 godzin).¹³

W badaniach nie stwierdzono różnic w wartościach parametrów farmakokinetycznych w zależności od wieku ani od płci pacjentów pediatrycznych, co ułatwia stosowanie jednego schematu dawkowania dla całej populacji pediatrycznej.¹⁴

Szczegółowe parametry farmakokinetyczne cefepimu u dzieci przedstawiają się następująco:

• Średni klirens całkowity: 3,3 ml/min/kg
• Objętość dystrybucji: 0,3 l/kg
• Całkowity średni okres półtrwania w fazie eliminacji: 1,7 godziny
• Wydalanie z moczem w postaci niezmienionej: 60,4% podanej dawki
• Średni klirens nerkowy: 2,0 ml/min/kg

¹⁵

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Badania przeprowadzone u pacjentów z niewydolnością nerek o różnym nasileniu wykazały istotne wydłużenie okresu półtrwania cefepimu w fazie eliminacji. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaobserwowano liniową zależność pomiędzy klirensem całkowitym a klirensem kreatyniny, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki w zależności od stopnia niewydolności nerek.¹⁶

Szczególnej uwagi wymagają pacjenci poddawani zabiegom dializy. Średni okres półtrwania w fazie eliminacji u pacjentów poddawanych hemodializie wynosi 13 godzin, natomiast u pacjentów poddawanych ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej jest jeszcze dłuższy i wynosi 19 godzin.¹⁷

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Podanie cefepimu w pojedynczej dawce 1 g pacjentom z mukowiscydozą oraz zaburzeniami czynności wątroby nie wpływało na parametry farmakokinetyczne leku. Oznacza to, że nawet przy współistniejącej dysfunkcji wątroby nie ma konieczności modyfikacji podawanej dawki, co stanowi istotną zaletę preparatu w przypadku leczenia złożonych infekcji u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹⁸