Właściwości farmakokinetyczne
Butapirazol 250 mg

Fenylobutazon, substancja czynna preparatu Butapirazol w dawce 250 mg w postaci czopków, charakteryzuje się wysokim powinowactwem do białek osocza, co ma kluczowe znaczenie dla jego biodostępności oraz potencjalnych interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami. Metabolizm fenylobutazonu odbywa się głównie w wątrobie za pośrednictwem enzymów mikrosomalnych, które lek ten indukuje, co może prowadzić do autoindukcji oraz przyspieszenia metabolizmu innych leków metabolizowanych tą drogą. Głównym aktywnym metabolitem jest oksyfenylobutazon, który wykazuje podobne działanie farmakologiczne i istotnie przyczynia się do efektu terapeutycznego.

Właściwości farmakokinetyczne leku Butapirazol

Butapirazol zawiera substancję czynną fenylobutazon w dawce 250 mg w postaci czopków. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego preparatu, istotnych z punktu widzenia praktyki klinicznej.1

Transport i wiązanie z białkami

Fenylobutazon po wchłonięciu jest transportowany w krwiobiegu głównie w postaci związanej z białkami osocza. To wiązanie ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ wpływa na biodostępność leku i może być przyczyną interakcji z innymi substancjami leczniczymi o wysokim powinowactwie do białek osocza.2

Metabolizm

Metabolizm fenylobutazonu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymów mikrosomalnych. Co istotne, fenylobutazon wykazuje właściwość indukcji tych enzymów, co może prowadzić do przyspieszenia metabolizmu zarówno samego fenylobutazonu (autoindukacja), jak i innych leków metabolizowanych tą drogą.3

W procesie metabolizmu fenylobutazon przekształcany jest do kilku pochodnych, spośród których najważniejszy jest oksyfenylobutazon – metabolit wykazujący silne działanie farmakologiczne, zbliżone do związku macierzystego. Ten aktywny metabolit przyczynia się do efektu terapeutycznego leku.4

Eliminacja i okres półtrwania

Fenylobutazon charakteryzuje się długim okresem półtrwania, który wynosi średnio 77 godzin (zakres 54-99 godzin). U pacjentów w podeszłym wieku okres półtrwania ulega istotnemu wydłużeniu i może osiągać wartość do 105 godzin. Ta charakterystyka farmakokinetyczna przekłada się na długotrwałe utrzymywanie się leku w organizmie przez 7 do 10 dni po podaniu.5

Ze względu na długi okres półtrwania, fenylobutazon łatwo ulega kumulacji w organizmie przy powtarzanym podawaniu. Jest to szczególnie istotne przy ustalaniu schematu dawkowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz osób z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek.6

Drogi wydalania

Fenylobutazon oraz jego metabolity są wydalane głównie przez nerki – około 75% podanej dawki zostaje wydalone z moczem. Pozostała część (około 25%) jest eliminowana z kałem, co wskazuje na udział wydzielania żółciowego w procesie eliminacji tego leku.7

Parametr farmakokinetyczny Wartość/charakterystyka Uwagi kliniczne
Transport w krwiobiegu Związany z białkami osocza Ryzyko interakcji z innymi lekami silnie wiążącymi się z białkami
Metabolizm Wątrobowy (enzymy mikrosomalne) Indukcja enzymów może prowadzić do interakcji lekowych
Główny aktywny metabolit Oksyfenylobutazon Przyczynia się do efektu terapeutycznego
Okres półtrwania 54-99 godzin (średnio 77h) Wydłużony u pacjentów w podeszłym wieku (do 105h)
Czas utrzymywania się w organizmie 7-10 dni Łatwa kumulacja przy powtarzanym podawaniu
Wydalanie z moczem 75% Główna droga eliminacji
Wydalanie z kałem 25% Wydzielanie żółciowe
  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl