Przedawkowanie
Arprenessa 10 mg

Przedawkowanie peryndoprylu z argininą, substancji czynnej leku Arprenessa (dostępnego w dawkach 5 mg i 10 mg), prowadzi do nadmiernego hamowania enzymu konwertującego angiotensynę, co skutkuje znacznym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami homeostazy elektrolitowej. Klinicznie obserwuje się objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak niedociśnienie tętnicze (hipotonia ortostatyczna, zawroty głowy, omdlenia), wstrząs, tachykardię (>100 uderzeń/min), bradykardię (<60 uderzeń/min) oraz kołatanie serca. Dodatkowo mogą wystąpić niewydolność nerek (wzrost kreatyniny i mocznika, oliguria/anuria), hiperkaliemia i hiponatremia, a także objawy ze strony układu oddechowego (kaszel, hiperwentylacja) i nerwowego (zawroty głowy, lęk). Stopień nasilenia objawów waha się od łagodnego do zagrażającego życiu, szczególnie w przypadku wstrząsu i ciężkiej bradykardii.

Przedawkowanie leku Arprenessa

Przedawkowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ACE), do których należy peryndopryl z argininą zawarty w leku Arprenessa, stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Dostępne dane kliniczne dotyczące przypadków przedawkowania peryndoprylu u ludzi są ograniczone, jednak umożliwiają identyfikację charakterystycznych objawów oraz wdrożenie odpowiedniego postępowania medycznego. 1

Mechanizm przedawkowania

Lek Arprenessa, zawierający peryndopryl z argininą (5 mg lub 10 mg w tabletce), działa poprzez hamowanie enzymu konwertującego angiotensynę, co prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i obniżenia ciśnienia tętniczego. Przy nadmiernych dawkach dochodzi do zbyt silnego działania hipotensyjnego oraz zaburzenia funkcjonowania układów zależnych od prawidłowego ciśnienia tętniczego, szczególnie nerek i układu krążenia. 2

Objawy kliniczne przedawkowania

Przedawkowanie leku Arprenessa charakteryzuje się zespołem objawów wynikających przede wszystkim z nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego oraz zaburzeń homeostazy elektrolitowej. W obrazie klinicznym dominują objawy ze strony układu sercowo-naczyniowego, nerwowego oraz oddechowego. 3

Układ/narząd Objawy przedawkowania Charakterystyka kliniczna Stopień nasilenia
Układ sercowo-naczyniowy Niedociśnienie tętnicze Nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego, prowadzące do hipotonii ortostatycznej, zawrotów głowy, omdleń Od łagodnego do zagrażającego życiu
Wstrząs Stan zagrożenia życia z niedostateczną perfuzją narządów i tkanek Ciężki, zagrażający życiu
Tachykardia Przyspieszenie akcji serca powyżej 100 uderzeń/min, mechanizm kompensacyjny w odpowiedzi na hipotonię Umiarkowany do ciężkiego
Bradykardia Zwolnienie akcji serca poniżej 60 uderzeń/min, typowo w zaawansowanym przedawkowaniu Ciężki
Kołatanie serca Subiektywne odczucie nieprawidłowej pracy serca Łagodny do umiarkowanego
Nerki Niewydolność nerek Obniżenie filtracji kłębuszkowej, wzrost kreatyniny i mocznika we krwi, oliguria lub anuria Umiarkowany do ciężkiego
Zaburzenia elektrolitowe Hiperkaliemia Podwyższone stężenie potasu w surowicy, ryzyko zaburzeń rytmu serca Umiarkowany do ciężkiego
Hiponatremia Obniżone stężenie sodu w surowicy Łagodny do umiarkowanego
Układ oddechowy Hiperwentylacja Przyspieszenie i pogłębienie oddechów, mechanizm kompensacyjny w kwasicy metabolicznej Umiarkowany
Kaszel Suchy, drażniący kaszel charakterystyczny dla inhibitorów ACE, może się nasilić przy przedawkowaniu Łagodny do umiarkowanego
Układ nerwowy Zawroty głowy Uczucie wirowania, niestabilności, zaburzenia równowagi Łagodny do umiarkowanego
Lęk Uczucie niepokoju, napięcia psychicznego Łagodny do umiarkowanego

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania leku Arprenessa powinno być prowadzone w warunkach szpitalnych, optymalnie na oddziale intensywnej terapii, z możliwością ciągłego monitorowania parametrów życiowych i funkcji narządowych. Działania terapeutyczne obejmują zarówno postępowanie objawowe, jak i specyficzne metody eliminacji peryndoprylu z organizmu. 4

Leczenie objawowe

W przypadku zdiagnozowania przedawkowania leku Arprenessa, należy wdrożyć następujące postępowanie terapeutyczne:

  • Leczenie niedociśnienia tętniczego – dożylne podanie roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) w celu uzupełnienia objętości wewnątrznaczyniowej. Pacjenta należy ułożyć w pozycji bezpiecznej, tj. z uniesionymi kończynami dolnymi, co sprzyja zwiększeniu powrotu żylnego do serca. 5
  • Farmakologiczne wsparcie krążenia – w przypadku opornego niedociśnienia należy rozważyć podanie angiotensyny II we wlewie i/lub dożylne podanie amin katecholowych (np. noradrenaliny, dopaminy), które działają wazokonstrykcyjnie i zwiększają kurczliwość mięśnia sercowego. 6
  • Postępowanie w bradykardii – w przypadku bradykardii opornej na leczenie farmakologiczne (atropina) należy zastosować czasową elektrostymulację serca. 7
  • Eliminacja leku z organizmu – peryndopryl może być usuwany z krążenia poprzez hemodializę, co należy rozważyć szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek lub w przypadku ciężkiego przedawkowania. 8

Monitorowanie pacjenta

W trakcie leczenia przedawkowania leku Arprenessa konieczne jest ścisłe monitorowanie stanu pacjenta, obejmujące:

  1. Parametry życiowe – ciągłe monitorowanie ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca, częstości oddechów, saturacji krwi tętniczej oraz temperatury ciała. 9
  2. Równowaga elektrolitowa – regularne oznaczanie stężenia elektrolitów w surowicy, ze szczególnym uwzględnieniem potasu i sodu, których zaburzenia mogą prowadzić do groźnych arytmii. 10
  3. Funkcja nerek – monitorowanie stężenia kreatyniny w surowicy oraz diurezy jako wskaźników funkcji nerek, które mogą ulec upośledzeniu w wyniku niedociśnienia tętniczego. 11
  4. EKG – monitorowanie w celu wykrycia ewentualnych zaburzeń rytmu serca związanych z bradykardią, tachykardią lub zaburzeniami elektrolitowymi.

Rokowanie

Rokowanie w przypadku przedawkowania leku Arprenessa zależy od ilości przyjętego preparatu, czasu, który upłynął od momentu przedawkowania do wdrożenia leczenia, stanu ogólnego pacjenta przed przedawkowaniem (zwłaszcza funkcji nerek i wątroby) oraz skuteczności podjętych działań terapeutycznych. Wczesne rozpoznanie i wprowadzenie odpowiedniego leczenia znacząco poprawia rokowanie.

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl