Właściwości farmakokinetyczne leku Apoauronarami

Preparat Apoauronarami zawierający ramipryl (dostępny w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg) charakteryzuje się specyficznymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jego działanie terapeutyczne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis parametrów farmakokinetycznych leku na podstawie przeprowadzonych badań klinicznych.¹

Wchłanianie

Ramipryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne leku w osoczu osiągane jest w ciągu jednej godziny od przyjęcia preparatu. Badania wykazały, że poziom wchłaniania, określony na podstawie wchłaniania zwrotnego z moczu, wynosi co najmniej 56%. Istotne jest, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa znacząco na wartość wchłaniania leku.²

Biodostępność aktywnego metabolitu – ramiprylatu – po doustnym podaniu dawek 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%. Maksymalne stężenie ramiprylatu, który jest jedynym aktywnym metabolitem ramiprylu, osiągane jest po 2-4 godzinach od momentu przyjęcia leku. Stan stacjonarny w osoczu podczas stosowania standardowych dawek ramiprylu (podawanych raz na dobę) jest osiągany około czwartego dnia terapii.³

Dystrybucja

Ramipryl wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza na poziomie około 73%. Jego aktywny metabolit – ramiprylat – wiąże się z białkami osocza w mniejszym stopniu, na poziomie około 56%. Te parametry wiązania z białkami mają istotne znaczenie dla dystrybucji leku w organizmie.⁴

Metabolizm

Ramipryl podlega niemal całkowitej biotransformacji w organizmie. Głównym szlakiem metabolicznym jest przemiana do ramiprylatu, który następnie metabolizowany jest do estru diektopiperazynowego, kwasu diektopiperazynowego oraz glukuronidów zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu. Te przemiany metaboliczne mają kluczowe znaczenie dla aktywności farmakologicznej leku.⁵

Wydalanie

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie drogą nerkową. Charakterystyczną cechą farmakokinetyki leku jest wielofazowy charakter zmniejszania się stężenia ramiprylatu w osoczu. Ze względu na silne, wysycalne wiązanie z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolną dysocjację od tego enzymu, ramiprylat charakteryzuje się przedłużoną fazą końcowej eliminacji przy bardzo niskich stężeniach w osoczu.⁶

Po wielokrotnym podaniu ramiprylu w schemacie dawkowania raz na dobę, efektywny okres półtrwania ramiprylatu wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg. Dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) okres ten jest dłuższy. Różnica ta jest bezpośrednio związana ze zdolnością enzymu do wiązania ramiprylatu.⁷

Farmakokinetyka w populacjach szczególnych

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmniejszone wydzielanie nerkowe ramiprylatu. Klirens nerkowy ramiprylatu wykazuje proporcjonalną zależność od klirensu kreatyniny. Prowadzi to do podwyższonych stężeń ramiprylatu w osoczu, które zmniejszają się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek. Fakt ten ma istotne znaczenie przy ustalaniu dawkowania leku w tej grupie pacjentów.⁸

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

W przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu jest opóźniony, co wynika ze zmniejszonej aktywności esteraz wątrobowych. U tych pacjentów stężenie ramiprylu w osoczu jest podwyższone. Interesującym jest fakt, że stężenia maksymalne ramiprylatu w tej grupie pacjentów nie różnią się od stężeń obserwowanych u osób z prawidłową czynnością wątroby.⁹

Laktacja

Badania farmakokinetyczne dotyczące przenikania leku do mleka matki wykazały, że po podaniu pojedynczej dawki doustnej ramiprylu, zarówno substancja czynna jak i jej metabolit nie są wykrywane w mleku kobiecym. Należy jednak zaznaczyć, że wpływ wielokrotnego podawania leku na przenikanie do mleka nie został dotąd określony i wymaga dalszych badań.¹⁰

Dzieci i młodzież

Farmakokinetyka ramiprylu została zbadana w grupie 30 dzieci z nadciśnieniem w wieku 2-16 lat, o masie ciała >10 kg. Po podaniu dawek w zakresie 0,05-0,2 mg/kg, ramipryl był szybko metabolizowany do ramiprylatu. Maksymalne stężenia ramiprylatu w osoczu u dzieci występowały w ciągu 2-3 godzin od podania leku.^{10 kg. Po podaniu dawek od 0,05 mg do 0,2 mg/kg ramipryl był szybko metabolizowany do ramiprylatu. Maksymalne stężenia ramiprylatu w osoczu występowały w ciągu 2-3 godzin.”>11}

W populacji pediatrycznej zaobserwowano istotne zależności farmakokinetyczne:

• Klirens ramiprylatu był ściśle związany z masą ciała (p<0,01) oraz z podaną dawką leku (p<0,001)
• Zarówno klirens jak i objętość dystrybucji leku zwiększały się wraz z wiekiem dzieci w każdej z grup dawkowych

<sup data-drug="Apoauronarami" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Klirens ramiprylatu był ściśle związany z masą ciała (p<0,01) i dawką (p12

Porównanie wpływu leku na organizm dzieci i dorosłych wykazało, że całkowity wpływ leku na organizm dzieci otrzymujących dawkę 0,05 mg/kg masy ciała był porównywalny z wpływem u dorosłych leczonych ramiprylem w dawce 5 mg. Natomiast podanie dzieciom dawki 0,2 mg/kg powodowało większy całkowity wpływ leku na organizm niż u dorosłych otrzymujących maksymalną zalecaną dawkę 10 mg na dobę.¹³