Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Adeksa 50 mg

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Adeksa

Przedkliniczne badania akarbozy – substancji czynnej produktu leczniczego Adeksa – dostarczyły istotnych informacji na temat jej profilu bezpieczeństwa. Dostępne dane obejmują wyniki badań dotyczących toksyczności ostrej, podostrej oraz przewlekłej tego związku, które przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej akarbozy przeprowadzono po podaniu doustnym i dożylnym u myszy, szczurów i psów. Wyniki tych badań jednoznacznie wskazują, że akarboza może być określona jako substancja praktycznie nietoksyczna po podaniu pojedynczej dawki doustnej. Nawet po zastosowaniu dawki 10 g/kg masy ciała nie udało się określić wartości LD₅₀ dla tej drogi podania.²

U badanych gatunków zwierząt nie zaobserwowano żadnych objawów zatrucia w zakresie testowanych dawek. Substancja wykazała również bardzo niską toksyczność po podaniu dożylnym.³

Toksyczność podostra

Trzymiesięczne badania tolerancji przeprowadzono na szczurach i psach. W przypadku szczurów testowano dawki doustne w zakresie 50-450 mg/kg masy ciała. Istotnym jest, że wszystkie parametry hematologiczne oraz z zakresu chemii klinicznej pozostały niezmienione w porównaniu z grupą kontrolną, która nie otrzymywała akarbozy. Dodatkowo, późniejsze badania histopatologiczne nie wykazały żadnych uszkodzeń tkankowych po zastosowaniu którejkolwiek z badanych dawek.⁴

U psów również badano dawki doustne w zakresie 50-450 mg/kg masy ciała. Celem badania było określenie wpływu akarbozy na masę ciała, aktywność α-amylazy w osoczu oraz stężenie mocznika we krwi w porównaniu z grupą kontrolną. Zaobserwowano, że akarboza wywierała wpływ na masę ciała zwierząt we wszystkich badanych grupach. U psów otrzymujących stałą ilość pokarmu (350 g/dobę) wystąpił znaczący spadek średniej masy ciała w ciągu pierwszych 4 tygodni badania. Po zwiększeniu ilości pokarmu do 500 g/dobę w piątym tygodniu badania, masa ciała zwierząt ustabilizowała się na osiągniętym poziomie.⁵

Należy podkreślić, że obserwowane zmiany masy ciała wywołane przez akarbozę w dawkach przekraczających dawki terapeutyczne należy interpretować jako efekt zwiększonej aktywności farmakodynamicznej badanej substancji. Jest to związane z zachwianiem równowagi izokalorycznej spowodowanej utratą węglowodanów, a nie jako wyraz toksycznego wpływu substancji. Podobnie, odnotowane niewielkie zwiększenie stężenia mocznika w osoczu także należy uważać za pośredni skutek leczenia, wynikający ze stanu katabolicznego związanego z utratą masy ciała. Zaobserwowane obniżenie aktywności α-amylazy również można interpretować jako objaw wzmożonej aktywności farmakodynamicznej akarbozy.⁶

Toksyczność przewlekła

Badania toksyczności przewlekłej przeprowadzono na trzech gatunkach zwierząt laboratoryjnych: szczurach, psach i chomikach. Czas trwania leczenia wynosił odpowiednio 24 miesiące dla szczurów, 12 miesięcy dla psów oraz 80 tygodni dla chomików. Te długoterminowe badania miały na celu nie tylko określenie potencjalnych uszkodzeń spowodowanych długotrwałym przyjmowaniem akarbozy, ale również zbadanie jej potencjalnego działania karcynogennego.⁷

Kompleksowe badania przedkliniczne akarbozy wykazały bardzo korzystny profil bezpieczeństwa tej substancji. Zaobserwowane zmiany fizjologiczne występowały głównie przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi i były przede wszystkim związane z mechanizmem działania substancji (hamowanie enzymów trawiennych), a nie z jej bezpośrednim działaniem toksycznym.⁸