małopłytkowość indukowana heparyną

Małopłytkowość indukowana heparyną (HIT) to poważne, immunologiczne powikłanie terapii heparynowej, charakteryzujące się znacznym spadkiem liczby płytek krwi. Występuje w dwóch postaciach: typ I (nieimmunologiczny) – łagodny, przejściowy spadek płytek występujący w ciągu pierwszych dni leczenia, oraz typ II (immunologiczny) – potencjalnie zagrażający życiu stan, który rozwija się zwykle 5-14 dni po rozpoczęciu terapii heparyną.

Patofizjologia HIT typu II polega na tworzeniu przeciwciał przeciwko kompleksowi heparyna-czynnik płytkowy 4 (PF4), co prowadzi do aktywacji płytek krwi, ich agregacji i usuwania z krążenia. Paradoksalnie, mimo spadku liczby płytek, HIT wiąże się z podwyższonym ryzykiem zakrzepicy żylnej i tętniczej, a nie krwawień. Powikłania zakrzepowe mogą obejmować zakrzepicę żył głębokich, zatorowość płucną, zawał mięśnia sercowego lub udar mózgu.

Diagnostyka HIT opiera się na ocenie klinicznej (skala 4T), badaniach laboratoryjnych wykrywających przeciwciała anty-PF4/heparyna oraz testach funkcjonalnych oceniających aktywację płytek. Leczenie wymaga natychmiastowego odstawienia wszystkich form heparyny i wdrożenia alternatywnej antykoagulacji (inhibitory trombiny, inhibitory czynnika Xa). Nie należy stosować antagonistów witaminy K w monoterapii z uwagi na ryzyko martwicy skóry i rozwoju zakrzepicy żylnej.

Zapobieganie HIT polega na ograniczeniu stosowania heparyny niefrakcjonowanej na rzecz heparyn drobnocząsteczkowych, które rzadziej wywołują to powikłanie, oraz na monitorowaniu liczby płytek krwi u pacjentów otrzymujących heparynę przez dłuższy czas. Szczególną czujność należy zachować u pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym oraz ortopedycznym, u których ryzyko HIT jest wyższe.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl