hiperaldosteronizm pierwotny

Hiperaldosteronizm pierwotny (zespół Conna) to endokrynologiczne zaburzenie charakteryzujące się autonomicznym, nadmiernym wydzielaniem aldosteronu przez korę nadnerczy, niezależnym od układu renina-angiotensyna. Stanowi najczęstszą przyczynę wtórnego nadciśnienia tętniczego, odpowiadając za 5-15% wszystkich przypadków nadciśnienia.

Główne przyczyny hiperaldosteronizmu pierwotnego to gruczolak kory nadnerczy (aldosteronoma) oraz obustronny przerost kory nadnerczy. Klinicznie charakteryzuje się nadciśnieniem tętniczym, hipokaliemią, zasadowicą metaboliczną i niskim stężeniem reniny w osoczu przy jednoczesnym podwyższonym poziomie aldosteronu.

Diagnostyka obejmuje badania przesiewowe (wskaźnik aldosteronowo-reninowy), testy potwierdzające (test obciążenia solą, test z kaptoprilem) oraz badania lokalizacyjne (tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny, cewnikowanie żył nadnerczowych). Leczenie zależy od etiologii – w przypadku jednostronnego gruczolaka preferowana jest adrenalektomia laparoskopowa, natomiast w przypadku przerostu obustronnego stosuje się antagonistów receptora mineralokortykoidowego.

Wczesne rozpoznanie i leczenie hiperaldosteronizmu pierwotnego ma kluczowe znaczenie, ponieważ długotrwałe narażenie na wysokie stężenia aldosteronu zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i nerkowych, niezależnie od wartości ciśnienia tętniczego.