wrzód żołądka związany z przebytym zakażeniem Helicobacter pylori
Wskazanie

Wrzód żołądka związany z przebytym zakażeniem Helicobacter pylori to schorzenie, w którym bakteria H. pylori powoduje przewlekłe zapalenie błony śluzowej żołądka, prowadząc do powstania owrzodzeń. Bakteria ta kolonizuje błonę śluzową żołądka, produkując enzymy i toksyny, które uszkadzają barierę śluzówkową i prowadzą do lokalnego stanu zapalnego. Infekcja H. pylori jest odpowiedzialna za około 70-90% wrzodów żołądka.

Leczenie wrzodu żołądka związanego z H. pylori opiera się na terapii eradykacyjnej, której celem jest całkowite wyeliminowanie bakterii. Standardowo stosuje się schemat trójlekowy składający się z inhibitora pompy protonowej (IPP) oraz dwóch antybiotyków przez 10-14 dni. Wśród stosowanych w Polsce preparatów IPP znajdują się: Controloc (pantoprazol), Nexium (esomeprazol), Nolpaza (pantoprazol), Omeprazol Polpharma, Helides (esomeprazol) czy Lanzul (lanzoprazol). Najczęściej stosowane antybiotyki to klarytromycyna (Klacid, Fromilid), amoksycylina (Amoksiklav, Duomox) oraz metronidazol (Metronidazol Polpharma).

W przypadku niepowodzenia terapii pierwszego rzutu stosuje się schematy zawierające cztery leki, np. bizmut (Pylera), tetracyklinę, metronidazol i IPP. Dodatkowo po zakończeniu terapii eradykacyjnej często kontynuuje się leczenie IPP przez kolejne 2-4 tygodnie w celu całkowitego wygojenia owrzodzenia. W leczeniu objawowym pomocne są także leki zobojętniające kwas solny (Maalox, Alusal, Gaviscon) oraz leki osłaniające błonę śluzową żołądka, jak De-Nol (bizmut) czy Sucralfat.

Największą trudnością w leczeniu wrzodów żołądka związanych z H. pylori jest rosnąca oporność bakterii na antybiotyki, szczególnie na klarytromycynę i metronidazol. Szacuje się, że w Polsce oporność na klarytromycynę wynosi ok. 20-25%, a na metronidazol nawet 30-40%. Problem stanowi również niska adherencja pacjentów do zaleceń terapeutycznych, wynikająca z konieczności przyjmowania wielu leków jednocześnie oraz występowania działań niepożądanych (biegunki, nudności, zaburzenia smaku). Istotne jest również monitorowanie skuteczności eradykacji, zwykle 4-6 tygodni po zakończeniu leczenia, przy pomocy testu oddechowego, kału na antygen H. pylori lub badania histopatologicznego wycinka pobranego podczas endoskopii.