wodobrzusze spowodowane chorobą wątroby
Wskazanie

Wodobrzusze (łac. ascites) spowodowane chorobą wątroby to nieprawidłowe gromadzenie się płynu w jamie otrzewnej, będące najczęstszym powikłaniem marskości wątroby. Pojawia się, gdy funkcja wątroby jest na tyle zaburzona, że dochodzi do spadku syntezy albumin, nadciśnienia wrotnego i aktywacji układu renina-angiotensyna-aldosteron. Wodobrzusze jest zwykle objawem zaawansowanej choroby wątroby i wiąże się z niekorzystnym rokowaniem.

W leczeniu wodobrzusza stosuje się kilka grup leków. Podstawę terapii stanowią diuretyki, przede wszystkim antagoniści aldosteronu, jak spironolakton (Spironol, Verospiron) w dawce 100-400 mg/dobę. W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dołącza się diuretyki pętlowe, np. furosemid (Furosemidum Polpharma, Furosemid Polfarmex) w dawce 20-160 mg/dobę. Ograniczenie spożycia sodu do 2000 mg/dobę jest również istotnym elementem leczenia.

W przypadku wodobrzusza opornego na diuretyki lub przy wystąpieniu działań niepożądanych terapii diuretycznej wykonuje się paracentezę odbarczającą. Po usunięciu dużej objętości płynu (>5 litrów) należy podać albuminy (np. Albunorm, Flexbumin, Albuminum Humanum) w dawce 8 g na każdy litr usuniętego płynu, aby zapobiec zaburzeniom hemodynamicznym. W niektórych przypadkach rozważa się również implantację wewnątrzwątrobowego zespolenia wrotno-systemowego (TIPS).

Największe trudności w leczeniu wodobrzusza związanego z chorobą wątroby obejmują rozwój oporności na diuretyki, częste nawroty pomimo prawidłowego leczenia oraz powikłania terapii, takie jak encefalopatia wątrobowa, niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe czy hipotonia ortostatyczna. Szczególnym wyzwaniem jest leczenie pacjentów z jednoczesnym wodobrzuszem i zespołem wątrobowo-nerkowym, u których stosowanie diuretyków może pogorszyć funkcję nerek. W zaawansowanych przypadkach jedyną skuteczną metodą leczenia pozostaje przeszczepienie wątroby, które wymaga kompleksowej kwalifikacji pacjenta.