scyntygrafia kanalików łzowych
Wskazanie
Scyntygrafia kanalików łzowych to diagnostyczna metoda obrazowania stosowana w okulistyce do oceny drożności i funkcjonowania dróg odprowadzających łzy. Badanie polega na podaniu do worka spojówkowego znacznika radioaktywnego (najczęściej technet-99m), a następnie śledzeniu jego przepływu przez układ odprowadzający łzy za pomocą gammakamery. Scyntygrafia umożliwia precyzyjną lokalizację miejsca niedrożności dróg łzowych oraz ocenę czasu odpływu łez.
Wskazaniem do wykonania scyntygrafii kanalików łzowych jest przede wszystkim diagnostyka zaburzeń odpływu łez, manifestujących się łzawieniem (epifora). Badanie to przeprowadza się u pacjentów z podejrzeniem niedrożności dróg łzowych, gdy standardowe metody diagnostyczne (takie jak płukanie dróg łzowych czy dakryocystografia) nie dają jednoznacznych wyników lub gdy konieczna jest dokładniejsza ocena czynnościowa układu.
W leczeniu niedrożności dróg łzowych, wykrytych za pomocą scyntygrafii, stosuje się różne preparaty. Do najczęściej stosowanych w Polsce należą krople oczne zawierające antybiotyki i steroidy, takie jak Tobradex (tobramycyna z deksametazonem), Maxitrol (deksametazon, neomycyna, polimyksyna B) czy Lekoklar (klarytromycyna). W przypadku infekcji dróg łzowych stosuje się również krople Floxal (ofloksacyna) lub Vigamox (moksyfloksacyna). Przy alergicznym zapaleniu spojówek powodującym obrzęk i utrudniającym odpływ łez stosowane są preparaty jak Zaditen (ketotifen) czy Allergodil (azelastyna).
Największe trudności w leczeniu pacjentów z niedrożnością kanalików łzowych polegają na ustaleniu dokładnej lokalizacji niedrożności oraz wyborze optymalnej metody terapeutycznej. Leczenie zachowawcze często okazuje się niewystarczające, szczególnie w przypadku mechanicznych niedrożności. Interwencje chirurgiczne, takie jak dakryocystorhinostomia (DCR), mimo wysokiej skuteczności, wiążą się z ryzykiem powikłań i nawrotów niedrożności. Dodatkowym wyzwaniem jest właściwa kwalifikacja pacjentów do zabiegu oraz postępowanie w przypadku niepowodzenia pierwotnej interwencji. U pacjentów pediatrycznych diagnostyka i leczenie są dodatkowo utrudnione ze względu na trudności w przeprowadzaniu badań wymagających współpracy.
Lista leków z tym wskazaniem
-
TEKCIS – Generator radionuklidu – 2-50 GBq (aktywność 99mTc)
Jest to klarowny roztwór do wstrzykiwań zawierający sodu nadtechnecjan (99mTc), uzyskiwany z generatora radionuklidu 99Mo/99mTc. Preparat stosuje się wyłącznie do celów diagnostycznych, między innymi do znakowania radiofarmaceutyków oraz obrazowania narządów takich jak tarczyca, gruczoły ślinowe, kanały łzowe czy lokalizacja ektopowej błony śluzowej żołądka. Umożliwia ocenę funkcji, struktury oraz lokalizacji tych tkanek, a także kontrolę odpowiedzi na terapię. Dzięki właściwościom promieniotwórczym pozwala na precyzyjną scyntygrafię i diagnozę schorzeń.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku -
Ultra-Technekow FM – Generator radionuklidu – generator radionuklidu (99Mo/99mTc) o aktywności macierzystego radionuklidu (99Mo): 2,15; 4,30; 6,45; 8,60; 10,75; 12,90; 17,20; 21,50; 25,80; 30,10; 34,40; 43,00 GBq
Produkt leczniczy zawiera sodu nadtechnecjan (⁹⁹ᵐTc) pozyskiwany z generatora radionuklidu ⁹⁹Mo/⁹⁹ᵐTc, który emituje promieniowanie gamma, wykorzystywane w diagnostyce medycznej. Stosuje się go do znakowania radiofarmaceutyków oraz do scyntygrafii tarczycy, gruczołów ślinowych i kanalików łzowych, a także do lokalizacji ektopowej błony śluzowej żołądka. Pomaga ocenić strukturę i funkcję odpowiednich tkanek oraz kontrolować skuteczność terapii. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do diagnostyki w medycynie nuklearnej.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna