rzeżączkowe zapalenie spojówek
Wskazanie

Rzeżączkowe zapalenie spojówek to ostra infekcja oczna wywołana przez bakterię Neisseria gonorrhoeae. Stanowi poważny problem medyczny, wymagający natychmiastowej interwencji, ponieważ nieleczone może prowadzić do poważnych powikłań, w tym owrzodzenia rogówki i utraty wzroku. Najczęściej występuje u noworodków urodzonych przez matki zakażone rzeżączką (jako conjunctivitis neonatorum) oraz u dorosłych w wyniku bezpośredniego kontaktu z zakażonymi wydzielinami.

Charakterystycznymi objawami są: obfita ropna wydzielina, silne zaczerwienienie, obrzęk powiek i spojówek, ból oraz światłowstręt. Diagnoza opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniach mikrobiologicznych – barwieniu metodą Grama i posiewie, które potwierdzają obecność dwoinek gram-ujemnych.

W leczeniu rzeżączkowego zapalenia spojówek stosuje się przede wszystkim antybiotyki. W Polsce najczęściej wykorzystywane preparaty to: iniekcje ceftriaksonu (Biotrakson, Tartriakson) jako leczenie pierwszego rzutu oraz alternatywnie azytromycyna (Azibiot, Azimycin, Sumamed) lub ciprofloksacyna (Ciprinol, Cipronex) w formie kropli do oczu. Ze względu na rosnącą oporność stosuje się również preparaty złożone i terapię skojarzoną.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z rzeżączkowym zapaleniem spojówek obejmują: szybką progresję choroby (zmiany mogą postępować w ciągu godzin), rosnącą oporność na antybiotyki, konieczność hospitalizacji w ciężkich przypadkach oraz obowiązek leczenia wszystkich partnerów seksualnych pacjenta. Istotnym wyzwaniem jest również unikanie zakażeń krzyżowych w placówkach medycznych i zapewnienie odpowiedniej profilaktyki u noworodków poprzez stosowanie maści erytromycynowej (Erythromycinum TZF) lub kropli z tetracykliną bezpośrednio po urodzeniu.