rak okrężnicy III stopnia
Wskazanie

Rak okrężnicy III stopnia jest zaawansowaną postacią nowotworu jelita grubego, który rozprzestrzenił się do regionalnych węzłów chłonnych, ale bez przerzutów odległych. W klasyfikacji TNM odpowiada to stadiom IIIA, IIIB lub IIIC, zależnie od głębokości naciekania ściany jelita i liczby zajętych węzłów chłonnych. Diagnoza opiera się na kolonoskopii z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego oraz na badaniach obrazowych (TK, MRI, PET-CT) oceniających zaawansowanie choroby.

Leczenie raka okrężnicy III stopnia ma charakter skojarzony i obejmuje chirurgiczną resekcję guza pierwotnego wraz z okolicznymi węzłami chłonnymi oraz uzupełniającą chemioterapię. Schemat FOLFOX (oksaliplatyna, fluorouracyl, leukoworyna) stanowi standard terapii adjuwantowej. W Polsce stosuje się preparaty takie jak: Oxaliplatinum Kabi, Oxaliplatin Accord, Fluorouracil Accord, Calcium Folinate Kabi. Alternatywą jest schemat CAPOX (oksaliplatyna, kapecytabina – Xeloda) lub stosowana w monoterapii kapecytabina (Xeloda). Leczenie uzupełniające trwa zwykle 6 miesięcy i powinno być rozpoczęte w ciągu 8 tygodni od operacji.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z rakiem okrężnicy III stopnia obejmują toksyczność chemioterapii (neuropatia obwodowa po oksaliplatynie, biegunki, zespół ręka-stopa po kapecytabinie), która często wymusza modyfikację dawek lub przerwanie leczenia. Problematyczne jest także leczenie pacjentów starszych lub obciążonych chorobami współistniejącymi, którzy mogą nie kwalifikować się do intensywnej chemioterapii. Wyzwanie stanowi również właściwe monitorowanie pacjentów po zakończonym leczeniu, gdyż w tej grupie istnieje znaczne ryzyko wznowy miejscowej lub przerzutów odległych, szczególnie w pierwszych 2-3 latach od rozpoznania.

Nowe kierunki leczenia obejmują wprowadzanie terapii opartych na immunoterapii u pacjentów z niestabilnością mikrosatelitarną (MSI-H) oraz leczenia celowanego w przypadku obecności określonych mutacji (np. BRAF). Istotna jest również optymalizacja schematu kontroli po leczeniu, obejmująca regularne oznaczanie markera CEA, badania obrazowe oraz kolonoskopię, co pozwala na wczesne wykrycie wznowy i poprawę rokowania.