przewlekłe schorzenie płuc
Wskazanie

Przewlekłe schorzenia płuc obejmują szereg chorób charakteryzujących się trwałym uszkodzeniem struktury płuc i/lub zaburzeniami ich funkcji. Najczęstszymi przewlekłymi schorzeniami płuc są przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), astma oskrzelowa, śródmiąższowe choroby płuc oraz rozstrzenie oskrzeli. Schorzenia te mogą prowadzić do postępującej niewydolności oddechowej, ograniczenia aktywności fizycznej i znacznego pogorszenia jakości życia pacjentów.

W leczeniu przewlekłych schorzeń płuc stosuje się różne grupy leków w zależności od rozpoznania. W POChP podstawę farmakoterapii stanowią leki rozszerzające oskrzela, takie jak długo działające β2-mimetyki (LABA) np. Serevent, Onbrez, Foradil, długo działające cholinolityki (LAMA) np. Spiriva, Bretaris, Seebri oraz ich kombinacje (np. Ultibro, Spiolto, Anoro). W cięższych przypadkach dołącza się wziewne glikokortykosteroidy (Pulmicort, Flixotide, Alvesco). W astmie stosowane są przede wszystkim wziewne glikokortykosteroidy (często w połączeniu z LABA – Symbicort, Seretide, Fostex), leki antyleukotrienowe (Montelukast, Singulair) oraz w ciężkich przypadkach leki biologiczne.

W leczeniu śródmiąższowych chorób płuc stosuje się najczęściej glikokortykosteroidy systemowe (Encorton, Metypred), leki immunosupresyjne (Azathioprinum, CellCept) oraz nowe leki antyfibrotyczne (Esbriet, Ofev). W rozstrzeniach oskrzeli kluczowe znaczenie ma antybiotykoterapia (Sumamed, Cipronex, Klacid) oraz leczenie mukolityczne (ACC, Mucosolvan, Pulmozyme).

Największe trudności w leczeniu przewlekłych schorzeń płuc to opóźniona diagnostyka i późne rozpoznanie, gdy zmiany w płucach są już nieodwracalne. Istotnym problemem jest również nieprzestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów, zwłaszcza w zakresie prawidłowej techniki inhalacji leków wziewnych. Wyzwaniem pozostaje leczenie zaostrzeń oraz zapobieganie progresji choroby mimo intensywnego leczenia. U pacjentów z zaawansowanym stadium choroby często występują istotne działania niepożądane stosowanych leków, interakcje lekowe oraz problemy z leczeniem chorób współistniejących, które znacząco komplikują terapię.