pourazowe zapalenie mięśnia
Wskazanie

Pourazowe zapalenie mięśnia to stan zapalny tkanki mięśniowej, który rozwija się w konsekwencji urazu mechanicznego. Może być wynikiem bezpośredniego urazu, nadmiernego obciążenia mięśnia, powtarzających się mikrourazów lub nagłego, intensywnego wysiłku. Charakteryzuje się bólem, obrzękiem, ograniczeniem ruchomości oraz miejscowym wzrostem temperatury. W cięższych przypadkach może dojść do krwiaka śródmięśniowego lub nawet martwicy włókien mięśniowych.

W leczeniu pourazowego zapalenia mięśnia stosuje się przede wszystkim odpoczynek, unieruchomienie oraz leki przeciwbólowe i przeciwzapalne. Wśród niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) stosowanych w Polsce wymienić można preparaty zawierające diklofenak (Diclac, Dicloberl, Dicloduo), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen, Ibufen), naproksen (Anapran, Pabi-Naproxen) czy meloksykam (Meloxirad, Movalis). W ciężkich przypadkach rozważa się krótkotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, np. Dexaven (deksametazon) lub Metypred (metyloprednizolon).

W fazie ostrej zaleca się stosowanie zimnych okładów (krioterapia), które zmniejszają obrzęk i ból. W późniejszym okresie korzystne jest stosowanie ciepłych okładów, które poprawiają ukrwienie i przyspieszają regenerację. Dodatkowo stosuje się maści i żele przeciwzapalne zawierające NLPZ (Voltaren, Diclac, Fastum) lub substancje rozgrzewające (Bengay, Capsagamma).

Największe trudności w leczeniu pourazowego zapalenia mięśnia wiążą się z ryzykiem powikłań, takich jak zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zwłóknienie mięśnia czy nawracające dolegliwości bólowe. Problemem jest również właściwe określenie momentu powrotu do aktywności fizycznej – zbyt wczesne obciążenie może prowadzić do nawrotu stanu zapalnego, a zbyt długi odpoczynek do osłabienia mięśnia i zaników. Wyzwaniem terapeutycznym bywa też różnicowanie pomiędzy prostym zapaleniem mięśnia a poważniejszymi urazami, takimi jak naderwanie lub zerwanie włókien mięśniowych, co wymaga innych interwencji terapeutycznych.