pourazowe zapalenie więzadła
Wskazanie

Pourazowe zapalenie więzadła to stan zapalny występujący w następstwie urazu mechanicznego struktur więzadłowych, najczęściej w obrębie stawów kolanowych, skokowych, nadgarstkowych oraz łokciowych. Do uszkodzeń więzadeł dochodzi zwykle podczas aktywności sportowej, upadków lub wypadków komunikacyjnych. Charakterystycznymi objawami są ból, obrzęk, ograniczenie ruchomości stawu oraz niestabilność w przypadku znacznego uszkodzenia więzadła.

W diagnostyce pourazowego zapalenia więzadeł kluczowe znaczenie ma badanie fizykalne, badania obrazowe (USG, MRI) oraz ocena stabilności stawu. Klasyfikacja uszkodzeń obejmuje skręcenia I, II i III stopnia, w zależności od stopnia uszkodzenia strukturalnego więzadła. Leczenie zależy od stopnia uszkodzenia, lokalizacji oraz indywidualnych potrzeb pacjenta.

Farmakoterapia obejmuje przede wszystkim niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), które zmniejszają ból i stan zapalny. Na polskim rynku stosuje się m.in. preparaty zawierające diklofenak (Diclac, Diclofenak Forte), ibuprofen (Ibuprom, Nurofen), naproxen (Apo-Naproxen) czy nimesulid (Nimesil, Aulin). W przypadku silnego bólu można zastosować leki przeciwbólowe, takie jak paracetamol (Paracetamol, Apap) czy tramadol (Tramal) w cięższych przypadkach. Miejscowo stosuje się również maści i żele przeciwzapalne, np. Voltaren, Diclac Lipogel, Ibuprom żel czy Ketonal Active.

Największą trudnością w leczeniu pourazowego zapalenia więzadeł jest ustalenie odpowiedniego czasu immobilizacji. Zbyt długie unieruchomienie prowadzi do zaniku mięśni i ograniczenia ruchomości stawu, natomiast zbyt wczesne obciążenie może prowadzić do przewlekłej niestabilności i nawracających dolegliwości. Dodatkowym wyzwaniem jest rehabilitacja, która powinna być odpowiednio dobrana i rozpoczęta we właściwym momencie. U pacjentów aktywnych fizycznie istotnym problemem jest również dążenie do zbyt szybkiego powrotu do aktywności sportowej, co może skutkować ponownym uszkodzeniem niewygojonych struktur.

W przypadku całkowitego zerwania więzadła często konieczne jest leczenie operacyjne, szczególnie w przypadku więzadeł krzyżowych kolana czy więzadeł pobocznych stawu skokowego u osób aktywnych fizycznie. W terapii pourazowego zapalenia więzadeł istotna jest również fizjoterapia obejmująca fizykoterapię (krioterapia, laseroterapia, elektroterapia), ćwiczenia wzmacniające, propriocepcyjne oraz stopniowe zwiększanie obciążenia uszkodzonej kończyny.