pourazowe zapalenie ścięgna
Wskazanie
Pourazowe zapalenie ścięgna (tendinitis) to stan zapalny ścięgna, który pojawia się wskutek ostrego urazu (np. naciągnięcie, naderwanie) lub powtarzających się mikrourazów wywołujących przeciążenie. Schorzenie to charakteryzuje się bólem, obrzękiem, zaczerwienieniem i ograniczoną ruchomością w okolicy dotkniętego ścięgna. Najczęściej dotyczy ścięgien stawu ramiennego (stożek rotatorów), łokciowego (łokieć tenisisty, łokieć golfisty), nadgarstka, ścięgna Achillesa oraz rozcięgna podeszwowego.
W leczeniu pourazowego zapalenia ścięgna stosuje się podejście wielokierunkowe. W fazie ostrej zaleca się odpoczynek, unieruchomienie, krioterapię i leki przeciwzapalne. W Polsce najczęściej stosowanymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi są: Diclac, Dicloberl, Majamil, Diky (diklofenak), Ibuprom, Nurofen, Ibum (ibuprofen), Metafen, Naproxen (naproksen), Meloxistad, Movalis (meloksykam). W cięższych przypadkach lekarze mogą zalecić iniekcje kortykosteroidów (Diprophos, Depo-Medrol) bezpośrednio w okolice zapalnego ścięgna.
Fizjoterapia stanowi kluczowy element leczenia pourazowych zapaleń ścięgien. Obejmuje ona ultradźwięki, laseroterapię, terapię falą uderzeniową oraz terapię manualną. W późniejszych fazach leczenia wprowadza się odpowiednio dobrany program ćwiczeń rozciągających i wzmacniających. Coraz częściej w leczeniu przewlekłych zapaleń ścięgien stosuje się również terapie biologiczne, takie jak zastosowanie osocza bogatopłytkowego (PRP).
Największe trudności w leczeniu pourazowego zapalenia ścięgna dotyczą przewlekłych przypadków, które mogą prowadzić do degeneracji ścięgna (tendinopatii). Wyzwaniem jest również zapewnienie pacjentom odpowiedniego okresu regeneracji, ponieważ wielu z nich zbyt wcześnie wraca do aktywności fizycznej, co prowadzi do nawrotów. Problemem bywa także znalezienie równowagi między odpoczynkiem a aktywnością – zbyt długie unieruchomienie może prowadzić do osłabienia i zesztywnienia, podczas gdy zbyt wczesne obciążenie może zaostrzać stan zapalny. Kluczowa jest odpowiednia diagnostyka, gdyż podobne objawy mogą towarzyszyć innym schorzeniom układu mięśniowo-szkieletowego, co wymaga różnicowania.
Lista leków z tym wskazaniem
-
Olfen MAX – Żel – 20 mg/g
Produkt leczniczy w postaci żelu zawiera diklofenak dietyloamoniowy jako substancję czynną, która odpowiada 20 mg diklofenaku sodowego w 1 gramie żelu. Ponadto zawiera składniki pomocnicze takie jak glikol propylenowy, butylohydroksytoluen oraz substancje zapachowe. Stosuje się go miejscowo w celu łagodzenia ostrego bólu, stanów zapalnych i obrzęków związanych z urazami tkanek miękkich, takimi jak zapalenie ścięgien, więzadeł, mięśni i stawów, powstałych na skutek skręceń, zwichnięć czy stłuczeń. Produkt jest zalecany dla osób dorosłych oraz młodzieży powyżej 14 lat, także w leczeniu miejscowych postaci reumatyzmu oraz bólu pleców.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna