posocznica wywołana przez Pseudomonas aeruginosa
Wskazanie

Posocznica wywoływana przez Pseudomonas aeruginosa to ciężkie, zagrażające życiu zakażenie ogólnoustrojowe, spowodowane przez Gram-ujemną pałeczkę ropy błękitnej. Ten oportunistyczny patogen charakteryzuje się wysoką opornością na antybiotyki i jest szczególnie niebezpieczny u pacjentów z obniżoną odpornością, po rozległych oparzeniach, hospitalizowanych na oddziałach intensywnej terapii oraz u chorych z mukowiscydozą.

Leczenie posocznicy wywołanej przez P. aeruginosa wymaga natychmiastowego wdrożenia odpowiedniej antybiotykoterapii. W Polsce stosuje się zazwyczaj połączenie antybiotyków beta-laktamowych z aminoglikozydami. Wśród preparatów używanych w terapii znajdują się: Tazocin (piperacylina z tazobaktamem), Meronem (meropenem), Fortum (ceftazydym), Invanz (ertapenem), Amikacin (amikacyna), Netromycin (netylmycyna) czy Colixin (kolistyna) w przypadkach szczepów wieloopornych.

Największym wyzwaniem w leczeniu tego typu posocznicy jest narastająca antybiotykooporność P. aeruginosa, w tym pojawianie się szczepów wytwarzających metalo-beta-laktamazy (MBL), które są oporne na karbapenemy. Kolejnym problemem jest opóźnienie we wdrożeniu właściwej terapii – każda godzina zwłoki w podaniu skutecznego antybiotyku zwiększa śmiertelność o około 7-8%. Istotne trudności stanowią również biofilmy tworzone przez te bakterie, które znacząco utrudniają penetrację antybiotyków.

Dla poprawy skuteczności leczenia kluczowe jest szybkie wykonanie posiewów krwi z antybiogramem oraz monitorowanie stężenia antybiotyków w surowicy, szczególnie aminoglikozydów, które mają wąski indeks terapeutyczny. W przypadkach ciężkiej posocznicy niezbędne jest również leczenie wspomagające – stabilizacja hemodynamiczna, wentylacja mechaniczna oraz eliminacja potencjalnych źródeł zakażenia (np. usunięcie cewników naczyniowych czy drenaż ropni).