ostra napad migreny
Wskazanie

Ostra napad migreny to epizod intensywnego, pulsującego bólu głowy, zwykle jednostronnego, który może trwać od 4 do 72 godzin bez leczenia. Towarzyszą mu często dodatkowe objawy, takie jak nudności, wymioty, nadwrażliwość na światło (fotofobia) i dźwięki (fonofobia). U niektórych pacjentów przed wystąpieniem bólu pojawia się aura – przejściowe zaburzenia neurologiczne objawiające się najczęściej jako zaburzenia widzenia, parestezje czy zaburzenia mowy.

W leczeniu ostrego napadu migreny w Polsce stosuje się różne grupy leków. W przypadku łagodnych i umiarkowanych napadów często wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak: Ibuprofen (Nurofen, Ibum, Ibuprom), Naproksen (Aleve, Anapran) czy Diklofenak (Diclac, Voltaren). W cięższych przypadkach lub przy braku odpowiedzi na NLPZ stosuje się tryptany, które są specyficznymi agonistami receptorów serotoninowych: Sumatryptan (Imigran, Sumamigren), Zolmitryptan (Zomig), Eletryptan (Relpax), Rizatryptan (Maxalt) czy Frovatryptan (Migard).

Największe trudności w leczeniu ostrego napadu migreny wiążą się z koniecznością szybkiego podania leku, najlepiej w ciągu pierwszej godziny od wystąpienia bólu. Opóźnienie terapii często skutkuje gorszą odpowiedzią na leczenie. Wyzwaniem jest również zjawisko nawrotu bólu po początkowej poprawie oraz fakt, że u części pacjentów występuje oporność na standardowe leczenie. Dodatkowym problemem jest ryzyko nadużywania leków przeciwbólowych, co może prowadzić do polekowego bólu głowy. U pacjentów z nudnościami i wymiotami utrudnione może być przyjmowanie leków doustnych, dlatego w takich przypadkach zaleca się stosowanie form pozajelitowych lub donosowych.

Istotnym elementem postępowania jest również edukacja pacjenta dotycząca identyfikacji i unikania czynników wyzwalających napady oraz wdrożenie profilaktyki farmakologicznej u osób z częstymi napadami. W przypadku częstych napadów migreny warto rozważyć leczenie profilaktyczne z zastosowaniem leków z grupy beta-blokerów, przeciwpadaczkowych, przeciwdepresyjnych lub nowszych terapii biologicznych (przeciwciała monoklonalne anty-CGRP jak Erenumab, Fremanezumab czy Galcanezumab).