niepowikłany stan zapalny szyjki macicy
Wskazanie

Niepowikłany stan zapalny szyjki macicy (cervicitis) to częsta dolegliwość ginekologiczna charakteryzująca się zapaleniem nabłonka szyjki macicy. Występuje głównie u kobiet w wieku rozrodczym i może być spowodowany zarówno przez patogeny przenoszone drogą płciową (takie jak Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae), jak i czynniki nieinfekcyjne (reakcje alergiczne, podrażnienia chemiczne). Podstawowe objawy obejmują nieprawidłowe upławy, krwawienie międzymiesiączkowe, dyskomfort podczas stosunku oraz ból w podbrzuszu.

W leczeniu niepowikłanego stanu zapalnego szyjki macicy stosuje się przede wszystkim antybiotykoterapię, dobieraną w zależności od czynnika etiologicznego. W przypadku zakażeń chlamydią skuteczne są azytromycyna (Azibiot, Sumamed) oraz doksycyklina (Unidox Solutab, Doxycyclinum). Przy zakażeniach gonokokowych stosuje się ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson), często w połączeniu z azytromycyną. Przy zakażeniach o etiologii mieszanej często wykorzystuje się połączenie metronidazolu (Metronidazol, Metronid) z antybiotykami makrolidowymi.

Najważniejszymi trudnościami w leczeniu niepowikłanego stanu zapalnego szyjki macicy są: narastająca antybiotykooporność patogenów, bezobjawowy przebieg zakażenia (szczególnie w przypadku chlamydii), co opóźnia diagnozę, oraz ryzyko nawrotów w przypadku nieleczenia partnera seksualnego. Istotnym problemem jest również różnicowanie z innymi schorzeniami ginekologicznymi oraz ryzyko rozwoju powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej (PID), niepłodność czy ciąża ektopowa przy braku odpowiedniego leczenia.

Kluczowe znaczenie w profilaktyce i zapobieganiu nawrotom ma edukacja pacjentek dotycząca stosowania prezerwatyw, ograniczenia liczby partnerów seksualnych oraz regularne badania ginekologiczne. W przypadku rozpoznania stanu zapalnego szyjki macicy zaleca się również leczenie wszystkich partnerów seksualnych z ostatnich 60 dni, nawet jeśli nie wykazują objawów zakażenia.