krwotok
Wskazanie

Krwotok to stan nagłego, nadmiernego i niekontrolowanego wypływu krwi z uszkodzonych naczyń krwionośnych. Może być zewnętrzny (widoczny na powierzchni ciała) lub wewnętrzny (do jam ciała lub narządów). Krwotoki klasyfikuje się również ze względu na rodzaj uszkodzonego naczynia na tętnicze, żylne i włośniczkowe. Stan ten zawsze stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.

W leczeniu krwotoków kluczowe jest jak najszybsze zatrzymanie utraty krwi oraz uzupełnienie utraconej objętości krwi krążącej. W przypadku krwotoków zewnętrznych stosuje się ucisk miejscowy, opatrunki uciskowe lub hemostatyczne. W leczeniu farmakologicznym stosuje się leki hemostatyczne, takie jak: kwas traneksamowy (Exacyl, Cyclokapron), etamsylat (Cyclonamine), desmopresyna (Minirin) czy koncentraty czynników krzepnięcia (NovoSeven, Feiba). W ciężkich przypadkach konieczne może być przetoczenie preparatów krwi: koncentratu krwinek czerwonych (KKCz), osocza świeżo mrożonego (FFP) lub koncentratu płytek krwi (KKP).

Przy krwotokach z przewodu pokarmowego stosuje się inhibitory pompy protonowej (Controloc, Nolpaza, Helicid) oraz leki obkurczające naczynia trzewne jak terlipresyna (Glypressin). W krwotokach poporodowych kluczową rolę odgrywają leki naskurczowe macicy: oksytocyna (Oxytocin), karbetocyna (Pabal), metyloergometryna (Methylergometrin) i mizoprostol (Cytotec).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z krwotokiem to przede wszystkim opóźnienie w rozpoznaniu, szczególnie w przypadku krwotoków wewnętrznych, które mogą przebiegać skąpoobjawowo w początkowej fazie. Wyzwaniem jest też szybkie ustalenie źródła krwawienia, zwłaszcza przy krwotokach z przewodu pokarmowego czy wewnątrzczaszkowych. Dodatkowym problemem jest leczenie pacjentów przyjmujących leki przeciwkrzepliwe (warfaryna, dabigatran, rywaroksaban) oraz chorych z zaburzeniami krzepnięcia, gdzie konieczne jest jednoczesne hamowanie krwawienia i odwracanie działania antykoagulantów.