nadmierne zagęszczenie krwi
Wskazanie

Nadmierne zagęszczenie krwi, czyli hiperwiskoza, to stan, w którym krew staje się zbyt gęsta, co utrudnia jej swobodny przepływ przez naczynia krwionośne. Ten stan może być spowodowany różnymi czynnikami, w tym wzrostem liczby elementów morfotycznych krwi (głównie czerwonych krwinek – erytrocytoza), nadmiernym stężeniem białek osocza (np. w gammapatiach monoklonalnych) lub odwodnieniem organizmu.

Hiperwiskoza najczęściej występuje w przebiegu chorób takich jak czerwienica prawdziwa, szpiczak mnogi, makroglobulinemia Waldenströma oraz w zespole hiperlepkości. Objawy mogą obejmować bóle głowy, zaburzenia widzenia, zawroty głowy, szum w uszach, krwawienia z nosa, zaburzenia neurologiczne, a w ciężkich przypadkach – niewydolność serca i udary.

W leczeniu nadmiernego zagęszczenia krwi stosuje się przede wszystkim terapię przyczynową. W przypadku erytrocytozy wykonuje się zabiegi krwioupustu (flebotomii), które pomagają obniżyć hematokryt. Stosuje się również leki cytoredukcyjne, takie jak Hydroksykarbamid (Hydroxycarbamide, Hydrea), Anagrelid (Thromboreductin) czy Interferon alfa (Roferon-A). W gammapatiach wykonuje się plazmaferezę terapeutyczną w celu szybkiego zmniejszenia stężenia białek monoklonalnych.

Największą trudnością w leczeniu pacjentów z nadmiernym zagęszczeniem krwi jest ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, które mogą prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych, w tym zawałów serca i udarów mózgu. Wyzwaniem jest również odpowiednie nawodnienie pacjenta, szczególnie w przypadkach, gdy hiperwiskoza współistnieje z niewydolnością nerek lub serca. Dodatkowo, terapia przyczynowa niektórych chorób prowadzących do hiperwikozy (np. szpiczak mnogi) może być skomplikowana i długotrwała.

Profilaktyka powikłań zakrzepowo-zatorowych obejmuje stosowanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak Heparyna drobnocząsteczkowa (Clexane, Fraxiparine), Warfaryna (Warfin) lub nowsze doustne antykoagulanty (Xarelto, Pradaxa, Eliquis). W niektórych przypadkach stosuje się również kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard) jako antyagregant płytkowy.