hormonozależny rak ograniczony do gruczołu krokowego
Wskazanie

Hormonozależny rak ograniczony do gruczołu krokowego to typ nowotworu prostaty, który wykazuje zależność od androgenów (głównie testosteronu) w zakresie wzrostu i progresji. Charakteryzuje się tym, że komórki rakowe zawierają receptory androgenowe i reagują na obniżenie poziomu testosteronu lub blokadę tych receptorów. Ten typ raka stanowi większość przypadków nowotworów prostaty w momencie diagnozy.

Leczenie hormonozależnego raka ograniczonego do gruczołu krokowego zależy od stopnia zaawansowania, wieku pacjenta, współistniejących chorób oraz preferencji chorego. W przypadku choroby ograniczonej do prostaty, podstawowymi opcjami są: radykalna prostatektomia (usunięcie gruczołu krokowego), radioterapia lub aktywny nadzór w wyselekcjonowanych przypadkach. W Polsce stosuje się również terapię hormonalną, często jako leczenie uzupełniające lub w przypadku przeciwwskazań do leczenia radykalnego.

W terapii hormonalnej tego typu nowotworu stosuje się leki z różnych grup. Analogi LH-RH, takie jak Zoladex (goserelina), Eligard (leuprorelina), Diphereline (tryptorelina), czy Firmagon (degareliks) blokują produkcję testosteronu. Antyandrogeny, w tym Bicalutamid, Flutamid czy Xtandi (enzalutamid), blokują receptory androgenowe. Nowsze opcje obejmują Zytiga (octan abirateronu), który hamuje syntezę androgenów oraz Erleada (apalutamid).

Największymi wyzwaniami w leczeniu tego schorzenia są: odpowiednia kwalifikacja pacjentów do różnych metod terapeutycznych, efekty uboczne terapii hormonalnej (utrata libido, zaburzenia erekcji, uderzenia gorąca, osteoporoza, zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe, zaburzenia metaboliczne), oraz rozwój oporności na kastrację. Istotny problem stanowi również moment włączenia leczenia hormonalnego – czy powinno być stosowane od początku, czy dopiero przy progresji. Niezbędne jest indywidualne podejście i multidyscyplinarny zespół specjalistów podejmujący decyzje terapeutyczne.