depresja z niepokojem
Wskazanie
Depresja z niepokojem to często występujące współwystępowanie dwóch zaburzeń psychicznych, charakteryzujące się obniżonym nastrojem, anhedonią i brakiem energii typowymi dla depresji, z jednoczesnym odczuwaniem lęku, napięcia i obaw charakterystycznych dla zaburzeń lękowych. Pacjenci doświadczają zarówno objawów depresyjnych (smutek, poczucie beznadziei, zaburzenia snu i apetytu), jak i lękowych (napięcie mięśniowe, niemożność odprężenia się, nadmierne zamartwianie, kołatanie serca).
W leczeniu depresji z niepokojem stosuje się głównie leki przeciwdepresyjne o działaniu przeciwlękowym. Z grupy SSRI stosowane są: Brintellix (wortioksetyna), Lexapro/Cipralex (escitalopram), Seroxat/Paxtin (paroksetyna), Zoloft (sertralina). Z grupy SNRI zaleca się: Efevelon/Velafax (wenlafaksyna), Cymbalta/Dulsevia (duloksetyna). W przypadkach opornych wykorzystuje się leki przeciwdepresyjne o innych mechanizmach działania, jak Mirzaten/Remeron (mirtazapina) czy Trittico (trazodon). Krótkoterminowo można dołączać benzodiazepiany: Xanax (alprazolam), Lorafen (lorazepam) czy Tranxene (klorazepat).
Największą trudnością w leczeniu depresji z niepokojem jest właściwe dobranie terapii, która jednocześnie łagodzi objawy depresyjne i lękowe. Wyzwaniem bywa także początkowy okres leczenia, gdy niektóre leki przeciwdepresyjne mogą przejściowo nasilać objawy lękowe. Dodatkowym problemem jest tolerancja i ryzyko uzależnienia przy stosowaniu benzodiazepin, dlatego zaleca się ich używanie tylko w początkowej fazie leczenia. Istotną trudnością jest również współpraca pacjenta, który ze względu na charakter zaburzenia może nieregularnie przyjmować leki lub przedwcześnie przerywać terapię.
Skuteczne leczenie depresji z niepokojem wymaga zazwyczaj podejścia kompleksowego, łączącego farmakoterapię z psychoterapią (szczególnie poznawczo-behawioralną) oraz technikami relaksacyjnymi. W przypadkach opornych na standardowe leczenie rozważa się augmentację innymi lekami (np. małymi dawkami leków przeciwpsychotycznych II generacji) lub stosowanie niefarmakologicznych metod leczenia, takich jak przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (TMS).
Lista leków z tym wskazaniem
-
Tisercin – Tabletki powlekane – 25 mg
Lek zawiera 25 mg lewomepromazyny, substancji czynnej o działaniu psychotropowym, w formie tabletki powlekanej. Stosowany jest w leczeniu chorób psychicznych z pobudzeniem ruchowym oraz w zespołach paranoidalnych, takich jak schizofrenia. Może być również używany jako lek wspomagający w objawach padaczki, niedorozwoju umysłowego oraz depresji z niepokojem. Dodatkowo wspomaga działanie przeciwbólowe innych leków oraz jest wykorzystywany do przygotowania i pogłębienia znieczulenia ogólnego.
• Wskazania do stosowania- choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem psychoruchowym
- choroba psychiczna przebiegająca z pobudzeniem ruchowym
- depresja z niepokojem
- nasilenie działania przeciwbólowego innych leków
- niedorozwój umysłowy
- padaczka
- pogłębienie znieczulenia ogólnego
- przygotowanie do znieczulenia ogólnego
- schizofrenia
- zespół paranoidalny
• Substancja czynna• Kategoria leku -
Tisercin – Roztwór do wstrzykiwań – 25 mg/ml
Preparat zawiera 25 mg lewomepromazyny w 1 ml roztworu do wstrzykiwań, podawany domięśniowo lub dożylnie. Stosuje się go w leczeniu chorób psychicznych z pobudzeniem ruchowym oraz zespołów paranoidalnych, takich jak schizofrenia. Może być również używany jako lek wspomagający w padaczce, niedorozwoju umysłowym, depresji z niepokojem oraz do nasilenia działania przeciwbólowego innych leków. Ponadto służy do przygotowania i pogłębienia znieczulenia ogólnego.
• Wskazania do stosowania• Substancja czynna• Kategoria leku