ciężka zmiana zwyrodnieniowa stawu
Wskazanie

Ciężka zmiana zwyrodnieniowa stawu to zaawansowane stadium choroby zwyrodnieniowej stawów (ChZS), charakteryzujące się znacznym zniszczeniem chrząstki stawowej, tworzeniem osteofitów, przebudową kości podchrzęstnej oraz przewlekłym stanem zapalnym błony maziowej. Występuje najczęściej w stawach kolanowych, biodrowych, kręgosłupa oraz drobnych stawach rąk. Choroba rozwija się zwykle po 50. roku życia, choć może wystąpić wcześniej u osób z czynnikami ryzyka jak otyłość, urazy stawów czy predyspozycje genetyczne.

W leczeniu ciężkich zmian zwyrodnieniowych stosuje się podejście wielokierunkowe. W farmakoterapii wykorzystuje się leki przeciwbólowe jak paracetamol (Panadol, Apap), niesteroidowe leki przeciwzapalne – NLPZ (Ketonal, Ibuprom, Dicloberl, Voltaren) czy słabe opioidy (Tramal, Poltram). Pomocniczo stosuje się preparaty chondrochronne jak siarczan glukozaminy (Artresan, Fleximed), siarczan chondroityny (Structum) czy kwas hialuronowy podawany dostawowo (Suplasyn, Hyalgan).

Największą trudnością w leczeniu zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych jest progresywny charakter choroby i ograniczona zdolność chrząstki stawowej do regeneracji. Długotrwałe stosowanie NLPZ niesie ryzyko powikłań żołądkowo-jelitowych i sercowo-naczyniowych, szczególnie u starszych pacjentów, którzy często cierpią na choroby współistniejące. Kolejnym wyzwaniem jest skuteczne leczenie bólu przewlekłego bez ryzyka uzależnienia od opioidów.

W przypadkach, gdy leczenie zachowawcze nie przynosi zadowalających efektów, konieczne jest rozważenie interwencji chirurgicznej – artroskopii, osteotomii korekcyjnej lub w skrajnych przypadkach endoprotezoplastyki (całkowitej wymiany stawu). Istotnym elementem terapii pozostaje również fizjoterapia, redukcja masy ciała oraz odpowiednie dostosowanie aktywności fizycznej do możliwości pacjenta.