ból spowodowany pooperacyjnym obrzękiem
Wskazanie

Ból spowodowany pooperacyjnym obrzękiem jest częstym powikłaniem po zabiegach chirurgicznych. Pojawia się na skutek naturalnej reakcji organizmu na uraz operacyjny, która prowadzi do zwiększonej przepuszczalności naczyń krwionośnych i gromadzenia się płynu w tkankach. Obrzęk powoduje ucisk na zakończenia nerwowe, co manifestuje się jako ból o różnym nasileniu, ograniczenie ruchomości operowanej okolicy oraz dyskomfort pacjenta.

W leczeniu bólu spowodowanego pooperacyjnym obrzękiem stosuje się wielokierunkowe podejście. Podstawę terapii stanowią niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak: Ketonal, Dexak, Nurofen, Ibuprom, Diclac czy Olfen. W przypadkach silniejszego bólu stosuje się analgetyki opioidowe, np. Tramal, Oxycontin, Morphini Sulfas. Wspomagająco można zastosować leki przeciwobrzękowe jak Dexaven czy Pabi-Dexamethason. Na rynku polskim dostępne są także preparaty łączone, jak Nimesil czy Neodolpasse.

Leczenie niefarmakologiczne obejmuje terapię zimnem (krioterapia), uniesienie operowanej okolicy powyżej poziomu serca, umiarkowany ucisk (kompresjoterapia) oraz wczesną, kontrolowaną mobilizację. W przypadku znacznego obrzęku stosuje się także drenaż limfatyczny czy fizykoterapię.

Największe trudności w leczeniu bólu spowodowanego obrzękiem pooperacyjnym to indywidualna zmienność w odpowiedzi na leki przeciwbólowe, występowanie działań niepożądanych NLPZ (szczególnie powikłania gastroenterologiczne, nefrologiczne czy kardiologiczne), ryzyko uzależnienia przy stosowaniu opioidów oraz balansowanie między potrzebą odpoczynku a koniecznością wczesnej mobilizacji pacjenta. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie bólu u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które mogą ograniczać możliwości stosowania standardowych schematów przeciwbólowych, np. niewydolność nerek, wątroby czy choroba wrzodowa.