ból i sztywność stawów
Wskazanie

Ból i sztywność stawów to częste objawy, które mogą wynikać z różnych schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego. Najczęstszymi przyczynami są choroby zwyrodnieniowe stawów (osteoartroza), choroby zapalne (np. reumatoidalne zapalenie stawów), urazy, dna moczanowa oraz infekcje. Sztywność stawów zwykle nasila się po okresach bezczynności, szczególnie rano po przebudzeniu, co jest charakterystyczne dla chorób zapalnych.

W leczeniu bólu i sztywności stawów stosuje się różne grupy leków. Podstawową grupę stanowią niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) dostępne w Polsce pod nazwami handlowymi: Ibuprom, Nurofen, Ketonal, Dexak, Diclac, Majamil. W przypadku silnego bólu można zastosować tramadol (Tramal, Poltram) lub paracetamol (Panadol, Apap). Przy chorobach zapalnych stawów stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby, takie jak metotreksat (Metex, Trexan), sulfasalazyna (Sulfasalazin), leflunomid (Arava) oraz leki biologiczne (Humira, Enbrel, Remicade).

Przy bólu i sztywności stawów związanych z osteoartrozą stosuje się również preparaty chondroprotektywne zawierające siarczan glukozaminy i/lub siarczan chondroityny (Artresan, Arthron, Dona). Miejscowo można stosować maści i żele przeciwbólowe oraz przeciwzapalne (Voltaren, Diclac, Dicloreum).

Największe trudności w leczeniu bólu i sztywności stawów wiążą się z chronicznym charakterem wielu schorzeń stawowych. Długotrwałe stosowanie NLPZ niesie ryzyko działań niepożądanych, szczególnie ze strony przewodu pokarmowego, nerek i układu sercowo-naczyniowego. U pacjentów z chorobami zapalnymi stawów wyzwaniem jest osiągnięcie remisji choroby i zapobieganie nieodwracalnym uszkodzeniom stawów. Istotnym problemem jest także indywidualizacja terapii, gdyż odpowiedź na leczenie może być zróżnicowana, a niektórzy pacjenci wykazują oporność na standardowe schematy leczenia.