ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa
Wskazanie

Ból odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa to powszechny problem, dotykający nawet 80% populacji w ciągu życia. Występuje najczęściej w okolicy dolnej części pleców, często promieniując do pośladków i nóg. Przyczyny mogą być różnorodne, od przeciążeń mięśniowo-więzadłowych, poprzez zmiany zwyrodnieniowe krążków międzykręgowych, przepukliny dyskowe, aż po stenozę kanału kręgowego czy zespoły korzeniowe.

Leczenie bólu lędźwiowo-krzyżowego opiera się na podejściu wielokierunkowym. W farmakoterapii stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ketonal, Ibuprom, Voltaren czy Dexak. W przypadkach silniejszego bólu wykorzystuje się tramadol (Tramal, Poltram) lub połączenia paracetamolu z tramadolem (Poltram Combo). Przy współistniejących napięciach mięśniowych pomocne są miorelaksanty takie jak Mydocalm czy Myolastan. Niekiedy stosuje się też leki z grupy gabapentynoidów jak Lyrica czy Neurontin.

W przypadkach przewlekłych pomocne są leki przeciwdepresyjne jak Amitryptylina czy Dulsevia. Lokalnie można stosować preparaty w postaci maści lub plastrów zawierających diklofenak (Diclac, Olfen) lub lidokainę (Versatis). W cięższych przypadkach wykonuje się blokady okołokręgosłupowe z użyciem glikokortykosteroidów jak Diprophos czy Depo-Medrol.

Największą trudnością w leczeniu bólu odcinka lędźwiowo-krzyżowego jest jego nawrotowy charakter oraz tendencja do chronifikacji. Około 30% pacjentów rozwija ból przewlekły, trudniejszy w leczeniu. Wyzwaniem jest również różnicowanie przyczyn bólu – mechanicznego, zapalnego, neuropatycznego czy psychogennego, co determinuje wybór odpowiedniej terapii. Często problemem jest również polipragmazja oraz rozwój tolerancji na leki przeciwbólowe przy długotrwałym stosowaniu, zwłaszcza opioidów.

Kompleksowe podejście powinno uwzględniać nie tylko farmakoterapię, ale również fizjoterapię, techniki relaksacyjne, redukcję masy ciała oraz modyfikację aktywności. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze, szczególnie przy wyraźnych wskazaniach neurochirurgicznych, konieczne może być leczenie operacyjne z zastosowaniem różnych technik dekompresji i stabilizacji kręgosłupa.