Właściwości farmakokinetyczne
Kwas mefenamowy

Właściwości farmakokinetyczne kwasu mefenamowego

Kwas mefenamowy, substancja czynna leku Mefacit, wykazuje charakterystyczne dla niesteroidowych leków przeciwzapalnych właściwości farmakokinetyczne. Informacje oparte są na kompleksowych badaniach przeprowadzonych u zdrowych mężczyzn w wieku 18-45 lat, którym podawano kwas mefenamowy w dawkach pojedynczych i wielokrotnych wynoszących 500 mg i 1000 mg.¹

Wchłanianie

Kwas mefenamowy po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Badania farmakokinetyczne wykazały, że po jednokrotnym podaniu dawki 1 g maksymalne stężenie kwasu mefenamowego w osoczu (Cmax) osiąga wartości w zakresie od 10 μg/ml do 20 μg/ml. Stężenie to uzyskiwane jest w czasie (Tmax) od 2 do 4 godzin po podaniu. W przypadku wielokrotnego podawania substancji w dawce 1 g cztery razy na dobę, stężenie w stanie stacjonarnym (stan równowagi) osiągane jest już w drugiej dobie leczenia, co wskazuje na stosunkowo szybkie osiąganie stabilnych poziomów leku w organizmie. Należy zaznaczyć, że w badaniach nie oceniano wpływu pokarmu na biodostępność produktu leczniczego Mefacit.²

Dystrybucja

Po wchłonięciu do krwiobiegu kwas mefenamowy wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza, wiążąc się z nimi w ponad 90%. Ta wysoka wartość wiązania z białkami wskazuje na ograniczoną ilość wolnej frakcji leku dostępnej do bezpośredniego działania farmakologicznego. Współczynnik objętości dystrybucji określony dla dawki 500 mg wynosi 1,06 l/kg masy ciała, co świadczy o umiarkowanej dystrybucji substancji w tkankach organizmu.³

Metabolizm

Metabolizm kwasu mefenamowego odbywa się głównie w wątrobie przy udziale układu enzymatycznego cytochromu P-450, a dokładniej jego podtypu CYP2C9. Głównym szlakiem metabolicznym jest przekształcenie do kwasu 3-hydroksymetylomefenamowego, który stanowi pierwszy metabolit. Następnie możliwa jest dalsza oksydacja do kwasu 3-karboksymefenamowego, będącego drugim metabolitem. Ważne jest podkreślenie, że aktywność farmakologiczna obu metabolitów nie została dotychczas oceniona w badaniach, co oznacza, że ich potencjalny udział w działaniu terapeutycznym lub toksycznym leku Mefacit pozostaje nieznany.⁴

Eliminacja

Procesy wydalania kwasu mefenamowego obejmują dwie główne drogi eliminacji. Około 52% podanej dawki jest wydalane przez nerki z moczem, zarówno w postaci niezmienionej substancji, jak i w formie metabolitów, które przed wydaleniem ulegają sprzężeniu z kwasem glukuronowym, zwiększającym ich rozpuszczalność w wodzie. Drugą ważną drogą eliminacji jest wydalanie z kałem, które stanowi do 20% podanej dawki, głównie w postaci niesprzężonego kwasu 3-karboksy-mefenamowego. Okres półtrwania (T_0,5) kwasu mefenamowego wynosi około 2 godzin, co wskazuje na stosunkowo szybką eliminację substancji macierzystej z organizmu. Należy zaznaczyć, że dokładne okresy półtrwania metabolitów nie zostały precyzyjnie określone, jednak dostępne dane sugerują, że są one dłuższe niż w przypadku związku macierzystego. U pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek istnieje ryzyko kumulacji metabolitów kwasu mefenamowego, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych.⁵

Zestawienie parametrów farmakokinetycznych

⁶

Szczególne grupy pacjentów

W szczególnych grupach pacjentów farmakokinetyka kwasu mefenamowego może ulegać zmianom. Zwłaszcza w przypadku pacjentów z niewydolnością wątroby i/lub nerek istnieje podwyższone ryzyko kumulacji metabolitów kwasu mefenamowego. Z uwagi na fakt, że metabolity te mogą mieć dłuższe okresy półtrwania niż związek macierzysty, ich nagromadzenie może potencjalnie prowadzić do nasilenia działań farmakologicznych i zwiększonego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych. U takich pacjentów należy rozważyć dostosowanie dawkowania leku Mefacit, uwzględniając stopień zaburzenia funkcji narządów odpowiedzialnych za metabolizm i eliminację.⁷