Leki zawierające w składzie
bemiparyna sodowa

Bemiparyna sodowa to heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) o działaniu przeciwzakrzepowym. Działa poprzez wiązanie się z antytrombiną III, nasilając jej zdolność do hamowania czynnika Xa w kaskadzie krzepnięcia krwi. W porównaniu do klasycznej heparyny niefrakcjonowanej, bemiparyna charakteryzuje się większą biodostępnością po podaniu podskórnym, dłuższym okresem półtrwania oraz przewidywalnym efektem przeciwzakrzepowym.

Bemiparyna jest stosowana w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, szczególnie u pacjentów poddawanych zabiegom chirurgicznym o wysokim i średnim ryzyku zakrzepowym. Znajduje również zastosowanie w leczeniu zakrzepicy żył głębokich oraz zatorowości płucnej. W Polsce bemiparyna sodowa dostępna jest pod nazwą handlową Zibor w postaci ampułkostrzykawek do podania podskórnego w różnych dawkach (2500 j.m., 3500 j.m., 5000 j.m., 7500 j.m., 10000 j.m.).

Główną zaletą bemiparyny sodowej jest niższe ryzyko krwawień w porównaniu do heparyny niefrakcjonowanej oraz mniejsze ryzyko małopłytkowości poheparynowej (HIT). Lek cechuje się dobrą biodostępnością po podaniu podskórnym i przewidywalną odpowiedzią przeciwzakrzepową, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania parametrów krzepnięcia. Wygodne dawkowanie raz na dobę zwiększa compliance pacjentów i ułatwia stosowanie w warunkach ambulatoryjnych.

Pomimo korzystnego profilu bezpieczeństwa, bemiparyna sodowa może powodować działania niepożądane. Najpoważniejszym zagrożeniem są krwawienia, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, ciężką niewydolnością nerek lub wątroby, po niedawnych zabiegach operacyjnych lub z aktywnym wrzodziejącym zapaleniem żołądka. Przeciwwskazana jest u osób z nadwrażliwością na heparyny, czynnym krwawieniem lub wysokim ryzykiem krwotoku. W rzadkich przypadkach może wywołać małopłytkowość poheparynową. Ostrożność należy zachować również przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wpływających na hemostazę.